Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

I was put on this earth as i am

AS I AM

Forgive me...

I didn't realize 'til now
That our cold self-righteous words could hurt you so
I was taught very young by those who came before me
To fear and  condemn the things I don't know

There is fear in the hearts of those who would change you
Fear of the light that shines from you
They don't know that light was designed by God
Who gave it a brilliant and beautiful hue

And to those who would change you or send you away
You must proudly stand your ground and say:

I was put on this earth as I am
I was put here to fill the world with magic
I know all the love with which i was born
Can conquer your taunting can conquer your scorn

I was put on this earth as I am
I was born with my own special blessings
I'll let them shine and not give a damn
I was put on this earth as I am!

There is envy in those who recklessly judge you
Wishing their hearts could love like yours
They don't understand they can reach within
And find all the love forgiveness restores

And to those who condemn you with fury and shame
You must strongly plant your feet and proclaim:

I was put on this earth as I am
I was put here to live as His creation
And I know I'm loved in virtue and sin
I'm calm and content within my own skin

I was put on this earth as I am
I was born with my own special blessings
I'll let them shine and not give a damn
I was put on this earth as I am!

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Με τετοιους φιλους...

Πριν από λίγο καιρό η ίδια η Ελεονώρα Μελέτη είχε γράψει ένα ανοικτό γράμμα στο Γιώργο Λιάγκα με αφορμή το βόθρο που ο τελευταίος ξέρασε για το Σεργουλόπουλο και το παιδί του.

               Χθες 19/12/2013 η εκπομπη της Ελεονωρας Μελετη εκανε αφιερωμα στον George Michael.Μερικες φρασεις που ακουστηκαν απο την τηλεοραση οσο ετρωγα ηταν 'ποτε δεν εκρυψε την ιδιαιτεροτητα του,η οποια ομως τον οδηγησε σε δυσκολες καταστασεις και καταχρησεις.Εχει συλληφθει αρκετες φορες για χρηση ναρκωτικων και προσβολη δημοσιας αιδους'.Εγινε δε και σχολιο για το τραγουδι του 'Jesus to a child'  αν θυμαμαι καλα  ,το οποίο 'έγραψε αφού έχασε ένα κοντινό του άτομο'.Η λεξη ομοφυλοφυλια δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ.Μόνο η λέξη 'ιδιαιτερότητα',που ειναι η λαητ βερσιόν της 'ανωμαλίας'.Η εκπομπή με χυδαίο τρόπο συνέδεσε τη σεξουαλικότητα του με τα προβλήματα του με ναρκωτικά και το νόμο,ενώ προσέβαλε τον νεκρό οροθετικό εραστή του George Michael ονόματι Anselmo Feleppa με το να αποφύγει να αναφερθει σε αυτόν και σχέση που είχε με το George Michael (η οποία έληξε με το θάνατο του Anselmo απο αίτια σχετιζόμενα με το A.I.D.S. και οδήγησε στο να γράψει ο George Michael το τραγούδι Jesus to a child.).Λυπάμαι,αλλα θα ηθελα να πω στην Ελενίτσα ότι αρκετούς τέτοιους 'σύμμαχους' έχουμε,δε θέλουμε άλλους.Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος βρίσει τους γκέϊ στην Ελλάδα,στο εξωτερικό,στον Πλούτωνα,ας κρατήσει το στόμα της κλειστό.Με τέτοιους φίλους,τι να τους κάνεις τους εχθρούς...

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Το στοίχειωμα

Υπήρχε μια κόκκινη έρημος.Ήταν το πιο γαλήνιο μέρος στη γη.Κανείς δε τη ταξίδευε,γιατί ήταν στοιχειωμένη.Οι γέροι λέγαν ιστορίες για το πώς κάποτε,ενα καραβάνι είχε χαθεί μέσα της.Άνδρες,γυναίκες και παιδιά,έφευγαν από την χώρα τους γιατί είχε ξεσπάσει πόλεμος,και πέρναγαν μέσα από την έρημο.Όμως στα μισά της διαδρομής οι οδηγοί τους τους εγκατέλειψαν,και όταν έφθασε βοήθεια τους είχε καταπιεί η έρημος.Από τότε,ταξιδιώτες που την διείσχιζαν έλεγαν τρομαγμένοι ιστορίες για αδιόρατες φιγούρες γυναικών στον άνεμο και παιδικά γέλια που ταξίδευαν με τον αέρα.Σύντομα κανείς δεν ήθελε να την διασχίσει,και έμεινε να την λένε Στοιχειωμένη Έρημο.Οι ιστορίες ήταν αληθινές.Οι άνθρωποι που πέθαναν εκεί,μην έχοντας που αλλού να πάνε,αποφάσισαν να μείνουν.Εκεί ήταν ασφαλείς.Εκεί τα παιδιά των μανάδων που δε θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να μεγαλώσουν θα μπορούσαν να παίζουν για πάντα.Θα ήταν για πάντα μαζί.Κανείς δε θα μπορούσε να τους βλάψει πια.Οπότε έμειναν εκεί,ασφαλείς ανάμεσα στην άμμο και τον άνεμο,μακρυά απ'τους ζωντανούς και τους πολέμους τους.

*μεγάλο τμήμα του κειμένου μου ήρθε σε όνειρο χθες.Νομίζω ότι σχετίζεται με αυτήν την είδηση που διάβασα πριν λίγες μέρες...

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Η φιλία και το νόημα της ζωής

So...σήμερα ήταν μια ενδιαφέρουσα μέρα.Πηγαίνοντας στη σχολή συνάντησα έναν παλιό μου φίλο,ο οποίος είναι απ'όσο ξερω στρέιτ και σπούδαζε μακριά.Τον είδα καθώς το λεωφορείο πλησίαζε στη στάση και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.Του πήρε λίγη ώρα να με αναγνωρίσει,όμως τελικά κατάλαβε ποιος ήμουν.Χάρηκα που τον είδα.Είχα να τον δω τρία χρόνια περίπου.Πρόσεξε ότι διάβαζα ένα βιβλίο και σχεδόν μου το πήρε από τα χέρια για να δει τί ήταν.Έδειχνε γεμάτος ενέργεια!Το βιβλίο ήταν ένα του γιάλομ,υπαρξιστή ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα.Μιλάει για θέματα όπως ο θάνατος,η αυθεντικότητα,το πεπερασμένο της ζωής και την ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει χωρίς να μετανιώσει για τις επιλογές του,στα πλαίσια του δυνατού πάντα..Αρχίσαμε να μιλάμε για τα νέα μας και για θέματα όπως η κοινωνία και η επικαιρότητα.Λυπάμαι για το φίλο μου.Και ανησυχώ.Ανέφερε πάνω από μια φορά ,εν μέρει γιατί κι εγώ στάθηκα σε αυτό το θέμα,ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εγωϊστές.Φαντάζομαι πόσο άσχημα έχει νιώσει στο παρελθόν για να το συμπεράνει αυτό,και πόσο άσχημα θα νιώθει ακόμα και τώρα μέσα του.Ποιος μπορεί να ζήσει έτσι?Με την πεποίθηση ότι είναι απόλυτα μόνος του στον κόσμο?Γιατί αυτό συνεπάγεται αυτή η στάση.Κι εγώ ένιωθα έτσι παλιά όμως ευτυχώς νιώθω να έχω προχωρήσει από εκείνο το σκοτεινό μέρος.Του μίλησα για το πώς βάζει υψηλά στάνταρ για να θεωρήσει κάποιον αλτρουιστή,στην προσπάθειά του να προστατέψει τη θεωρία του ότι όλοι είναι εγωιστές.Μιλήσαμε για την ανθρώπινη φύση και το πώς στην αφρική,τα παιδιά που είχαν νικήσει σε έναν 'αγώνα' που μια ανθρωπολόγος κανόνισε ως πείραμα μοιράστηκαν τα φρούτα τους με τους χαμένους απαντώντας στις απορίες της ανθρωπολόγου ''πώς μπορούμε να είμαστε εμείς χαρούμενοι,όταν όλοι οι άλλοι είναι στενοχωρημένοι?''.Θέλω να τον ανακουφίσω κάπως,να του δείξω ότι δεν είναι ο κόσμος όπως τον βλέπει.Σε λίγη ώρα θα τηλεφωνηθούμε για να βγούμε.Σε λίγες μέρες θα φύγει πάλι.Αναρωτιέμαι,αν μπορώ να του δώσω κάτι που θα τον βοηθήσει μέχρι τότε.Νιώθω λίγο πιεσμένος από το χρόνο.Θέλω να τον 'γιατρέψω' όμως ξέρω ότι δε μπορώ.Διαβάζει,μου είπε,πολλά βιβλία φιλοσοφικής και ψυχολογικής φύσης.Ψάχνει κάτι.Ξερει ότι κάτι του λείπει.Ήδη έχει κάνει ένα βήμα.Ελπίζω να μπορέσω να τον σπρώξω στο να κάνει ίσως ψυχοθεραπεία.Βλέπω παντού επάνω του ότι κάτι αποζητάει.
        
                       Θυμάμαι όταν πήγαινα γυμνάσιο είχε στο προαύλιο κάτι παγκάκια.Καθόμουν εκεί μια μέρα,και,όπως κι άλλες φορές τα παιδιά που κάθονταν δίπλα μου συγχρονισμένα με έσπρωξαν με τα σώματά τους κι έπεσα κάτω.Εκείνη τη μέρα είχε βρέξει και είχε λάσπες,οπότε λερώθηκε το παντελόνι μου.Εκείνη τη μέρα ήταν και εκείνος εκεί.Με βοήθησε να σηκωθώ.'Αντώνη είσαι καλά?Θες να πας στον γυμνασιάρχη?' Εγώ αρνήθηκα,τα έβαλα με τον εαυτό μου και ήθελα απλά να θάψω μέσα μου αυτό που είχε συμβεί.Ποτέ όμως δε ξέχασα τον τρόπο που προσπάθησε να με βοηθήσει.Στενοχωριέμαι βλέποντας τί έκανε η ζωή σε αυτό το γλυκό παιδί.Όμως υπάρχει κάτι να ειπωθεί για την ανθρώπινη δύναμη για ανάπτυξη και υγεία.Έχω πολλούς λόγους να ελπίζω για εκείνον.

                           Ο Γιάλομ θεωρεί πως οι οριακές καταστάσεις είναι ικανές να μας κινητοποιήσουν και να μας αφυπνίσουν στη ζωή και στο νόημά της.Πριν από καιρό κι εγώ βρέθηκα σε τέτοια οριακή κατάσταση και νιώθω πως ήταν κατάρα και δώρο μαζί.Κατάρα για τον πόνο που΄εφερε,δώρο για την αφύπνιση που μου χάρισε.Για χρόνια ένιωθα σαν παιδί και περίμενα από κάποιον ενήλικα να με δικαιώσει,να δικαιώσει το παιδί μέσα μου που ποτέ κανείς δε παρηγόρησε,που έκλαιγε μόνο του ενώ οι άλλοι γελούσαν με τον πόνο του.Όμως με όσα συνέβησαν,κατάλαβα πως και άλλοι άνθρωποι νιώθουν έτσι,και πως τώρα είναι στο δικό μου χέρι να διαλέξω τι θα κάνω για τον δικό μου πόνο και τον πόνο των άλλων.Θα τον προκαλέσω?Θα τον αγνοήσω?Θα τον ανακουφίσω?Η ευθύνη είναι δική μου.Αποφάσισα τότε πως ήμουν πολύ τυχερός που είχα περάσει στη σχολη ψυχολογίας.Ξέρω τι θέλω να κάνω τωρα με την ενέργειά μου,με τον χρόνο μου,με τη ζωή μου.Θέλω να φροντίσω εμένα,ενώ παράλληλα βοηθάω τους άλλους.Δεν είμαι ένα εγκαταλλελειμένο παιδί σε έναν κόσμο αδιάφορων ενηλίκων.Είμαι ένας ενήλικας σε έναν κόσμο με ενήλικες -συνταξιδιώτες,που φοβούνται,πονάνε,θέλουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν,και τους αξίζει να μπορέσουν να τα κάνουν αυτά πριν πεθάνουν.Σε κανέναν δεν αξίζει να χαραμίσει την ευκαιρία της ζωής.
    Αυτά είχα να πω για τώρα,μέχρι την επόμενη φορά,σας εύχομαι ό,τι καλύτερο.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Κοινωνικη αλλαγη στην Ανατολη



Η αλλαγή σε μια κοινωνία επέρχεται με τη διαδοση καινοτομιών(οι ιδεες θεωρουνται καινοτομιες).Αυτο απαιτει εναν πομπο της καινοτομιας που συνηθως ειναι μια ομαδα ανθρώπων και πολλούς δέκτες.Όμως οι άνθρωποι δυσκολα αλλάζουν άρδην τις πεποιθησεις τους προς χάρην νέων,καθως οι πεποιθησεις τους ειναι συνδεδεμένες με τη κοσμοθεωρία τους και τη συμπεριφορά τους,που χρόνια ακολουθούν.Ο στόχος των πομπών λοιπόν είναι να καταστήσουν πιο μετριοπαθείς τις στάσεις των παλαιότερων(πολιτικά ενεργών) γενεων,που τώρα βρίσκονται στη μεση ηλικία,και να επηρρεάσουν κυρίως τους νεότερους (<30) οι οποίοι δεν έχουν τόσο παγιωμένες αντιλήψεις.Όταν δέ μιλάμε για εφήβους ή παιδιά που μπορεί να δεκτούν επιρροή,ουσιαστικά εκεί μπορεί να εκγατασταθεί ατόφια η καινοτομία ως κανονικότητα/νορμα.Καθώς οι παλιές γενεες θα πεθαίνουν και οι νέες θα μεγαλώνουν,η κάποτε καινοτομία πιθανότατα θα γίνει η νέα νόρμα,το αυτονόητο κι όχι το εκκεντρικό πλεον.

             Ωστόσο για να ασκήσει επιρροή μια μειονότητα,χρειάζεται να απευθυνθεί σε κάποια αναπαράσταση/αντίληψη που ήδη υπάρχει στα άτομα(όταν δε μιλάμε για παιδιά που επηρρεάζονται συνήθως έμμεσα από δευτερογενείς πηγές επιρροής που λειτουργούν σαν αναμεταδότες του μυνήματος-από τα ΜΜΕ ,τις συζητήσεις των ενηλίκων κτλ).Αλλιώς η άποψη της μειονότητας θα θεωρηθεί ριζοσπαστική ή και επικίνδυνη για την δομή και την ασφάλεια της κοινωνίας και θα απομονωθεί ως τέτοια.Στη Δύση λοιπόν οι ακτιβιστές καλούν το λαό κάνοντας επίκληση σε ήδη αποδεχόμενες αξίες όπως η αυταξία της ανθρώπινης ζωής ώστε ο λαός να ακούσει αυτά που η μειονότητα έχει να πει.Έπειτα,με βάση αυτό οι ακτιβιστές καταδεικνύουν τους τρόπους με τους οποίους το σύστημα εξουσίας παραβιάζει τις αξίες αυτές.Συχνά τα άτομα,κυρίως της μέσης ηλικίας δε δέχονται πλήρως τις θέσεις της μειονότητας(πχ ότι η ομοφυλοφυλία είναι κάτι καλό)  αλλά κάνουν παραχωρήσεις με βάσει τις ήδη αποδεχόμενες αξίες τους-πχ δεχονται ότι οι ομοφυλόφυλοι αξίζουν να ζουν και να είναι ασφαλείς,χωρίς όμως να έχουν επ’ακριβώς ίσα δικαιώματα.Οι νεότεροι είναι πιο πιθανό να αποδεχτούν πλήρως τις θέσεις της μειονότητας-πομπού.Ειναι πιθανό η κεντρική εξουσία να προσπαθήσει να καταπιέσει τη μειονότητα-πομπό,όμως συχνα αυτό θα δείξει στον πλυθησμό ότι η εξουσία δε σέβεται την ελευθερία του λόγου και θα προκαλέσει κύμα συμπόνοιας και σύμπνοιας με τη μειονότητα.Τα παραπάνω όμως προυποθέτουν την ύπαρξη στην κοινωνία μιας αναπαράστασης σχετικά  με το σεβασμό της ατομικότητας κάποιου,της αξίας της ανθρώπινης ζωής και την κριτική σκέψη του μέσου πολίτη απένταντι στην εξουσία.

             Στην Ανατολή ωστόσο αυτές οι αναπαραστάσεις σχετικά με την αυταξία της ανθρώπινης ζωής και της ελευθερίας δεν υπάρχουν.Η Ανατολή μεχρι πρόσφατα (β παγκόσμιο) ήταν αποικία σε μεγάλο ποσοστό.Πολλές χώρες ήταν υπόδουλες σε δυτικά κράτη,εκτός από την κίνα και μερικά κρατίδια.Μετά τον β παγόσμιο πολλά δυτικά κράτη αποχώρησαν από την ανατολή και δημιουργήθηκαν αυτοτελή κράτη εθνικού χαρακτήρα.Ωστόσο,ακολούθησαν πολλές συγκρουσεις ,καταργήσεις και δημιουργίες κρατων στα επόμενα χρόνια.Οι συγκρούσεις είχαν συχνά θρησκευτικό χαρακτήρα αλλά και πολιτική διάσταση-με κομμουνιστικά κράτη να μάχονται εναντιον αντι-κομμουνιστών.Επιπλέον,μερικά κράτη απορροφήθηκαν από τη σοβιετική ένωση και απελευθερώθηκαν μετά την διάλυσή της το 1989.Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοια είναι και η ιστορία της αφρικής,με πρόσφτη αποικιοκρατία,με απελευθέρωση,με αναζήτηση εθνικής ταυτότητας και πολλές διαμάχες για κατάκτηση περιοχών.Οπότε,αν και αυτή η ανάλυση είναι απλοική,αξίζει να έχουμε κατα νου τα κοινά στοιχεία ασίας-αφρικής. Με αυτήν την πρόσφατη ιστορία μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι αναπαραστάσεις ή η προθυμία για αλλαγή δεν υπάρχουν σε αυτές τις χώρες.Οι χρόνιες συγκρούσεις και διαμάχες δημιούργησαν λαούς εξαθλιωμένους και κράτη διαλυμένα κι ανοργάνωτα.Έτσι σε πολλά κράτη έχουμε λαούς άβουλους κι αμόρφωτους που παλεύουν για να ζήσουν και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθουν με την πολιτική,ούτε και κοινωνικοπολιτική σκέψη.Αυτό έδωσε την ευκαιρία σε ισχυρές ελίτ να αναλάβουν την εξουσία και να κυβερνουν με αδιαφορία για το κοινο καλό και τα ανθρώπινα δικαιώματα.Η έλλειψη μόρφωσης και η αναζήτηση ταυτότητας-σημαντικού πράγματος για την αυταξία του ατόμου-έδωσε χωρο στην θρησκεία να αναπτυχθεί σε κυρίαρχο στοιχείο στις ζωές των ντόπιων,οι οποίοι μαστίζονται από προκαταληψεις και δεισιδαιμονίες.Σε πολλά κράτη ακόμα και σήμερα γίνονται εμφύλιοι θρησκευτικού χαρακτήρα,με αντάρτες να μάχονται μια εξίσου βίαιη και άδικη κεντρική εξουσία.Οι δύσκολες συνθήκες θύμησαν στους ανθρώπους ότι  χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν και εδωσαν ώθηση στο συλλογικό μοντέλο δομής της κοινωνίας που θεωρεί ότι το άτομο πρέπει να βοηθά το σύνολο,αλλιώς είναι παράσιτο.Όσο για την ανθρώπινη ζωή, εξ’αιτίας των χρόνιων συγκρούσεων,της δογματικότητας και της συλλογικής φιλοσοφίας επικράτησε η ιδέα ότι αξίζει όσο ευνοεί το σύνολο,όσο δηλαδή ένας άνθρωπος είναι ‘καλός’- και ως ‘κακός’ νοάται ο κάθε έτερος ,αλλοθρησκος,αλλοεθνής,που ανήκει σε άλλη ‘φυλή’(tribe not race) κτλ. του οποίου η ζωή έχει μικρή ή και καθόλου αξία.Ο άνδρας,επειδή πολεμα και επειδή το λέει η θρησκεία έχει πιο μεγάλη αξία από τη γυναίκα.Η επιστήμη είναι κάτι άγνωστο για πολλους πολίτες,που η κεντρική εξουσία φροντίζει να αφήνει αμόρφωτους η ημιμαθείς.Και σε κάθε περίπτωση η θρησκεία είναι πιο σημαντική.Οι συζητήσεις περί άνθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν αναβληθεί επ’αόριστον καθώς ενοχλούν την εξουσία.Και ο λαός δεν σέβεται τα δικαιώματα οποιουδήποτε η θρησκεία που συχνά είναι και κυβερνητική εξουσία καταδικάζει ως ‘μαύρο πρόβατο’.Επικρατεί δογματικότητα καθώς η εθνική ταυτότητα είναι νεοσύστατη και τα άτομα φοβούνται ότι κάθε αλλαγή μπορεί να προκαλέσει τη διάβρωσή της και να απειλείσει την εθνική αυτονομία ,αρμονία και κυριαρχία. Η κατάσταση φυσικά σε κάθε κράτος είναι διαφορετική,όμως σύμφωνε μα όσα έχω διαβάσει αυτή είναι η γενικη εικόνα που παρουσιάζει το μεγαλύτερο κομματι της Ασίας(και της Αφρικής)

                       Έτσι έχει δημιουργηθεί ένας κόσμος δύο ταχυτήτων.Η σχετικη ηρεμία της Ευρώπης και της Αμερικής μετά τον Β Παγκόσμιο έδωσε χώρο στην οικονομική ανάτπυξη.Το καπιταλιστικό μοντέλο έδωσε χώρο στην εξέλιξη της ατομικότητας και της ανεξαρτησίας,που επέτρεψε στο να δωθεί προσοχή στα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες.Όσο έχεις λεφτά στις δύο αυτές ημείρους,συνήθως δε χρειάζεσαι κάτι άλλο για να επιβιώσεις.Η μέχρι πρόσφατα οικονομική σταθερότητα δημιούργησε σταθερότερα κράτη με μορφωνένους συνήθως λαούς που δεκδικούσαν τα δικαιώματά τους και πίστευαν στην αξία της ανθώπινης ζωής και της αυτο-διάθεσης.Η μόρφωση έδωσε ώθηση στην επιστήμη και ανάγκασε τη θρησκεία σε υποχώρηση.Όλα αυτα επέτρεψαν στην αφύπνιση πολλών ανθρώπων και τους οδήγησε να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.Συχνά αντιμετώπισαν αντίσταση όμως οι περισσότεροι πολιτικοί που έφεραν αντίσταση πλήρωσαν το πολιτικό κόστος.Και αυτό γιατί σε αντίθεση με την ανατολή , στη δύση ο στρατός δεν κατέπνιξε με βία κινήματα (αν και η αστυνομία συχνά καταχράται την εξουσία της),οι περισσότεροι πολιτικοί και στρατιωτικοί που καταχρώνται δημόσιο χρήμα το κάνουν χωρίς  να χρειαστεί να καταλάβουν την εξουσία βίαια.Επιπλέον,ακριβώς επειδή οι αναπαραστάσεις του λαού εχουν αλλάξει,είναι πιο δύσκολο ο κάθε επίδοξος χουντικός να βρει αρκετούς υποστηρικτες σε δημοσια αξιωματα όπως ο στρατός για να αναλαβει την εξουσια βίαια.Άλλωστε και η Χρυσή Αυγή αυτό προσπαθούσε να κάνει-να εισχωρήσει στο στρατό,στην αστυνομια αλλά και στα σχολεία ώστε να έχει μια βάση ως στήριγμα.(αξίζει να σημειωθεί ότι η κρίση στην Ευρώπη/Αμερική δίνει λαβές σε φασιστικές ιδέες ως ‘λυση’ στο πρόβλημα και δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για ξενοφοβία και εθνική συσπείρωση και δογματικότητα ως απάντηση στην απειλή της κρίσης και τη συμβολική απειλη της εθνικής ταπείνωσης και τον φόβο επίθεσης από άλλα κράτη λόγω της ευαλωτότητας που η οικονομική κρίσει προκαλεί-μένει να δούμε τις εξελίξεις λοιπόν στην Ευρώπη-Αμερική...)

                   Έτσι λοιπόν,για να έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο τα κινήματα στις χώρες της Ασίας και της Αφρικής,είναι σημαντικό να γίνουν πρώτα κάποιες κατακτήσεις που να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα επιτρέψουν την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων.Αυτό ίσως να μην είναι δυνατό να γίνει μέχρι να βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση στις χώρες αυτες ,που θα επιτρέψει στους ανθρώπους να ξεφύγουν από το διαρκή αγώνα για επιβίωση και θα τους επιτρέψει να ανησυχήσουν για άλλα πράγματα.Σημαντικό είναι να υπάρξει και μόρφωση,πράγμα που η εξουσία δε θα χαρεί πολύ να δώσει στους ανθρώπους.Βέβαια,σε πολλές από αυτές τις χώρες υπάρχει μια στοιχειώδης μόρφωση και πολλοί άνθρωποι που έρχονται με υποτροφίες στην ευρώπη και μορφώνονται παραπάνω και βλέπουν τη ζωή εδώ.Οπότε υπάρχει η ελπίδα να αρχίσουν κάτι όταν(όσοι) επιστρέψουν στις χώρες τους.Σημαντικό είναι να υποχωρήσει κάπως η θρησκεία(που συνδέεται με την μόρφωση και την άνοδο της επιστήμης στις χώρες αυτές) και να διαχωριστούν οι εξουσίες,και να αποκτήσει ο λαός θέληση να κατακτήσει τα δικαιώματά του,και να αποδεχτεί την αυταξία της ανθρώπινης ζωής.Κάτι τέτοιο γίνεται τώρα με την Αραβική άνοιξη,όπου οι άνθρωποι ,χάρη ίσως στο ίντερνετ και τους επαναπατρισθέντες φοιτητές,αφυπνίσθηκαν στο γεγονος ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος ζωής και κοινωνικής οργάνωσης και αποφάσισαν να απαιτήσουν τα δικαιώματά τους μαζικά.Μένει να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις...

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Χωρίς τίτλο

         Έχω λίγο καιρο να γράψω σε αυτό το μπλογκ.Υπήρξε μια φάση όπου ανησύχησα λίγο ότι θα 'πεθάνει' αν δε γράφω αρκετά συχνά όμως -πάλι καλά- δεν έκανα το λάθος να γράψω καταναγκαστικά.Ο μόνος τρόπος να γράψεις πιστεύω είναι ελεύθερα.Η ζωή είναι παράξενο πράγμα.Ξέρω είναι κλισέ,αλλά δε με νοιάζει.Αλλάζουν πολλά ,αλλάζουν οι προτεραιότητες , αλλάζω εγώ. Ξέρετε,με έχει απασχολήσει η ανάγκη μου για αγάπη και παράλληλα το πώς να περνάω καλά και μόνος-είτε χωρίς εραστή αλλά με φίλους,είτε και χωρίς φίλους μερικές φορές.Είναι σημαντικό να μπορείς να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου.Είναι σημαντικό να βρίσκεσαι με άλλους ανθρώπους όχι γιατί σε εγκλωβίζει με αυτούς ο φόβος της μοναξιάς,αλλά γιατί το θες πραγματικά και το επέλεξες ελεύθερα.Και η ελευθερία προϋποθέτει την ύπαρξη εναλλακτικών-την επιλογή να είσαι μόνος για ένα διάστημα τουλάχιστον-μια επιλογή που πολλοί άνθρωποι θυσιάζουν μεγάλα κομμάτια του εαυτού τους για να αποφύγουν.Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η ευτυχία είναι ένα μέρος μέσα μας που επισκεπτόμαστε μόνο με άλλους ανθρώπους.Παράλληλα όμως σκέφτομαι ότι η αίσθηση ικανοποίηση και πληρότητας είναι κάτι που μπορούμε να έχουμε και μόνοι μας ως ένα βαθμό-πως είναι ένα καταφύγιο που μπορούμε να βρούμε ασχετα από τις βραχυπρόθεσμες συνθήκες της ζωής μας,φτάνει να έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας και αίσθημα σκοπού και νοήματος στη ζωή μας.
   

 Σκέφτομαι γιατί γράφω.Για προσοχή?Για να απωθήσω τις ανασφάλειές μου?Για να νιώσω λιγότερο μονος και περισσότερο συνδεδεμένος με άλλους ανθρώπους?Δε νομίζω.Ίσως έπαιξαν κάποια στιγμή ρόλο και αυτά τα κίνητρα , όμως δε νιώθω να ταυτίζομαι με αυτή την ερμηνεία πλέον.Νομίζω πως απλά είναι για να εκφραστώ,και πως το να μοιράζεσαι κομμάτια της εμπειρίας σου με άλλους ανθρώπους -ξένους εν προκειμένω-είναι ωραίο.
        Άνθρωποι.Είναι μια λέξη που ανακινεί πολλά συναισθήματα μέσα μου,θετικά και αρνητικά.Είναι δύσκολο να βρεις άκρη με τους ανθρώπους μερικές φορές.Ή μάλλον,με το πώς να διαχειριστείς τις σχέσεις σου μαζί τους.Μπορούν να σου δώσουν τόσα πολλά,αλλά και να σου πάρουν τόσα πολλά.Πολλοί πεφτουν στο φαύλο κύκλο της μισανθρωπίας,τιμωρώντας και κρατώντας σε απόσταση τους ανθρώπους στη ζωή τους για πράγματα που έχουν υποστεί σε άλλες σχέσεις ή περιστάσεις.Όμως έτσι χάνουμε όλοι εξ'αιτίας παλιών απωθημένων.Χάνει και ο μισάνθρωπος,και οι γύρω του.Νομίζω πως το να βοηθάμε και να ανακουφίζουμε ο ένας τον άλλο είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε όσο ζούμε.Και για τους άλλους και για εμάς.Δεν είναι πάντα εύκολο,όμως αξίζει τον κόπο.

        Σκέφτομαι ότι ίσως κάποιοι να διακρίνουν το ποιός είμαι εγώ μέσα σε αυτό το κείμενο.Όχι σαν ταυτότητα,αλλά σαν προσωπικότητα.Βασικά μέσα σε αυτό το μπλογκ γενικοτερα.Δεν πειράζει.Ίσως αυτό βοηθήσει και κάποιον.Πολλές φορές οι άνθρωποι κρύβονται και νιώθουν ντροπή για τα συναισθήματά τους.Πολλές φορές αρνούνται κομμάτια του εαυτού τους και τα καταπιέζουν.Όταν κάποιος μιλάει για αυτά τα θέματα χωρίς να απολογείται-αφού είναι όλα φυσιολογικά κομμάτια του ανθρώπου- βοηθιούνται κι αυτοί να ξεπεράσουν τη ντροπή τους.
        Μερικές φορές θέλω να πιάσω τους  ανθρώπους και να τους ταρακουνήσω,να τους βγάλω απ'το αδιέξοδο όπου νιώθω ότι βρίσκονται.Όμως δε το κάνω.Κυρίως γιατί θα με περάσουν για τρελό και γιατί ό,τι και να τους πω,το πιθανότερο είναι να το απορρίψουν.Γιατί ,αν ήταν να αλλάξουν δε θα ήξεραν από που να αρχίσουν,γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορούν γιατί, γιατί ,γιατί...οπότε θα επιχειρηματολογήσουν υπέρ των επιλογών τους και θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται όπως τώρα,μέχρι να γίνει κάτι που θα τους ανοιξει τα μάτια.Όμως και πάλι,αυτό δεν ισχύει πάντα.Απ' ότι καταλαβαίνω,έχω βοηθήσει φίλους μου σε μερικές περιστάσεις να δουν αλλιώς τα πράγματα και αυτό με γεμίζει ελπίδα,ότι ίσως να θεωρώ την αλλαγή δυσκολότερη από ό,τι είναι πραγματικά.Βέβαια,αυτοί ειναι φίλοι μου οπότε υπάρχει εξ'αρχής μια δυναμική εμπιστοσύνης  ,ενώ με έναν απλό γνωστό δε ξέρω αν θα έπιανε...όμως σκέφτομαι ότι μεσα στα πλαίσια μιας κουβέντας μπορείς πάντα να δείξεις ενδιαφέρον στον άλλον και να μοιραστείς πράγματα και στάσεις που σε έχουν βοηθήσει μαζί του.
     

    Παρεπιπτώντος το όνομα αυτού του μπλογκ είναι αιολική ηλικία(προφανώς).Ήθελα ένα όνομα που να σχετίζεται με την ηλικία μου , και με τη ζωή που αλλάζει-ειδικα στην ηλικία μου.Ορίστε λοιπόν,αιολική ηλικία.Απο το θεό των ανέμων που πάντα ρέουν πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο Αίολο,και την ηλικία.Νομίζω πως θα κρατήσω αυτό το μπλογκ πολλά χρόνια γράφοντας όποτε το θέλω για ό,τι θέλω,και νομίζω πως δε θα χρειαστεί να αλλάξω ποτέ το όνομά του.Γιατί αν και έβγαλα το όνομα έχοντας τη δική μου ηλικία κατα νου,είναι παράλληλα αλήθεια ότι η ζωή σε όλες τις ηλικίες είναι ένα ταξίδι με εναλλασσόμενες αναπαραστάσεις,εμπειρίες και προκλήσεις.
         Αυτά είχα να πω,αντίο για τώρα,σας εύχομαι ό,τι καλύτερο.

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Οικογενειακές ιστορίες 2

Το λοιπόν  ο πατέρας μου σήμερα έκανε εξαγωγή.Και πονάει(duh).Μιλώντας με τη μάνα μου της λέω ήρεμα 'μήπως παίζει κατι σε σουποειδές?Μιας και έκανε εξαγωγή ο μπαμπάς και δε μπορεί να φάει στέρεα τροφή'. Εκείνη λέει 'και γιατί δεν έδειχνες αυτό το ενδιαφέρον για τις δικές μου εξαγωγές?Εγώ πάντα με πονόδοντο έτρωγα ότι έφτιαχνα για σας!Ούτε σούπες όυτε τίποτα!Και γιατί δεν έδειξες τέτοιο ενδιαφέρον όταν ήμουν άρρωστη προ 2 ημερών και δε του πες να φτιαξει ρύζι για μένα?Ενώ τώρα μου λες να φτιάξω γι'αυτόν σούπα?'
                    Σημειωτέον ότι τις τελευταίες μέρες περάσαμε όλοι στο σπίτι εκτός του μπράδερ μια οξεία γαστρεντερίτιδα.Εγώ δε είχα προτείνει να μαγειρέψει ο αδερφός μου ρύζι αφού του γράψει η μανα μου απλές οδηγίες,μιας και ήταν ο μόνος υγιής,ωστε αυτή να ξεκουραστει-κι εκείνη ως καλη δουλα και κυρά είχε αρνηθεί.Όμως η μάνα μου πιστεύει σφόδρα πως κανείς δε την νοιάζεται ,και ξεχνάει γρήγορα τέτοιες ενδείξεις ενδιαφέροντος.Οπότε εγώ σήμερα επειδή τόλμησα να δείξω ενδιαφέρον για το τι θα φάει ο πατέρας μου,έκανα το ύστατο αμάρτημα να δείξω σε εκείνο συμπόνοια που η ίδια θεωρεί ότι δεν της έχω δείξει.Επιπλέον,μάλλον το πήρε σαν απαίτηση 'τι θα του φτιάξεις?' το θέμα με τη σούπα ενώ εγώ που δεν είμαι ψυχαναγκαστικός μαλάκας το είπα σε ήρεμο πλαίσιο brainstorming για το τι θα κάνουμε.Θα μπορούσαμε ακόμα και να παραγγείλουμε σούπα εν ανάγκη.Όμως μια άλλη σφοδρή πεποίθηση της μάνας μου είναι ότι οι άλλοι την κρίνουνε και απαιτούν από αυτή να κάνει τα πάντα.Βασικα η ίδια τα κάνει αυτά στον εαυτό της,η ακόμα καλύτερα, η παράλογα επικριτική κι απαιτητική μητέρα που η ίδια έχει εσωτερικεύσει.Οπότε της λές κάτι ήρεμα κι το παίρνει σα κριτική κι αντεπιτίθεται.
                Η συζητηση συνεχίστηκε με εμένα να αποχωρώ ησύχως αρχικά κι κείνη να βγάζει δηλητήριο οπότε κι εγώ απαντώ(δεν είμαι κι ο Βούδας)'Γιατί δεν είπες εσύ στον Δημήτρη(ο μπράδερ) να σου φτιάξει σούπα?50 χρονών γυναίκα είσαι,εγώ θα μιλάω για σένα?'
               Έπειτα κλειστηκα στο δωμάτιό μου και την άφησα να ωρύεται για την αυθάδεια που επέδειξα λέγοτνας τη γνώμη μου αφού μου μίλησε απότομα και με κατηγόρησε ουσιαστικά ότι προτιμάω τον πατέρα μου παρ'ότι δείχνω κι σε εκείνη ενδιαφέρον. Μπήκα για ντους και την άκουγα να λέει να πάμε να πνιγούμε και άλλα τέτοια ωραία.
              Καταλαβαίνω ότι έχει συγκεκριμένα θέματα και ότι έχει περάσει πολλά,όμως έχω δικαίωμα να προστατευτώ από την άδικη κριτική της,τις απαξιώσεις της και την χολή που χρόνια έτρεφε καταπιέζοντας το θυμό της.Θα ήθελα να είχαμε καλύτερη σχέση και σαν γιος-μητέρα και σαν οικογένεια γενικότερα,όμως δε μπορώ να γίνω ο θεραπευτής της οικογένειάς μου.Επειδή έχω και δικά μου προβλήματα που απαιτούν ενέργεια και χρόνο.Και ακριβώς επειδή είναι οικογένειά μου. .Υπάρχει λόγος που έχει θεσπιστεί το λεγόμενο θεραπευτικό πλαίσιο και συμβόλαιο-επειδή λειτουργεί.Δεν έχω την ενέργεια ούτε τις γνώσεις ακόμα να αλλάξω τη δυναμική της οικογένειάς μου,αν και έχω τη θέληση.Ούτε τη δυνατότητα,καθώς ότι κι αν πω,θα το πω ως'aizen' 'η 'γιος' ή 'αδερφός' και θα φιλτραριστεί μέσα από αυτή τη σχέση που έχει συγκεκριμένη ιστορία για τον άλλο,ο οποίος έχει συγκεκριμένη άποψη για μένα και,στην περίπτωση της μάνας μου πχ,συχνά απορρίπτει ότι λέω ως 'αυθάδεια'.
                   Έμαθε να ζει με ένα γιγάντιο Πρέπει μέσα της,που τιμωρεί οτιδήποτε και οποιονδήποτε δε συμμορφώνεται με αυτό με σκληρή κριτική που πληγώνει ,και καμμία σχέση δεν έχει με την εποικοδομητική κριτική που σέβεται τον άλλο.Και νιώθω λες και το Πρέπει αυτό αιωρείται τόσα χρόνια πάνω από το σπίτι μας και μας πνίγει.Εμένα,εκείνη,τον αδερφό μου,τον πατερα μου.Κανένας δε διαφεύγει από τα κακόβουλα συχνά βέλη της κριτικής αυτής.Όχι μόνο αυτό,αλλά η μισανθρωπικές απόψεις της που θέλουν τους πάντες εγωιστές και αναίσθητους κι αχάριστους την κάνουν να υποτιμά και να παρερμηνεύει το νοιάξιμό μας γιατι πολύ απλά όλη η καλοσύνη του κόσμου δεν αρκεί για να την πείσει ότι οι άλλοι νοιαζονται-χρειάζεται ψυχοθεραπεία.Κι εννοείται ότι πληγώνει τους άλλους ως εκδίκηση για την 'εκμετάλευση'  και την 'αναισθησία' τους-ακόμα κι αν οι άλλοι εμφανίζουν  συμπεριφορές που δείχνουν ότι νοιάζονται.Δεν πιστεύει ότι πραγματικά νοιάζονται,η θεωρεί με βάσει την τελειομανία της ότι δεν νοιάζονται όσο θα πρεπε,οπότε και παλι δεν αξίζουν σεβασμό στα συναισθήματά τους.Γιατί σύμφωνα με τη μάνα μου,όταν κάνεις λάθη πρέπει να πληρώνεις,ακόμα κι αν προσπαθείς για το καλύτερο κι είσαι μόνο ανθρωπος.Ας πρόσεχες,τα θελες και τα παθες.Αυτό δείχνει η συμπεριφορά της.Ποτέ δε σκέφτεται πως κανείς δε μπορεί να αποδίδει πάντα στο 100% -ούτε οι μηχανές στις οποίες συχνά προσπαθεί να μοιάσει.Ποτέ δε σκέφτεται πως η τιμωρία και η εκδίκηση απλά πληγώνει και δε βοηθάει.Απλά έχει μίσος για τους άλλους και το μεταβιβάζει όπου μπορεί για να ξεθυμαίνει.¨Οπου μπορεί εκτός απο κει που πρέπει : στη μάνα της,στον αδερφό της,στο πατέρα της.Και ουτε επιτρέπει στον εαυτό της ξεκούραση.Φέρεται σα δούλα,απορρίπτει τις προτάσεις μας και τις απόπειρες να την ξεκουράσουμε όταν αυτές εμφανίζονται,και μετά λέει ότι την  καταδυναστεύουμε κι από πάνω.
          Η μάνα μου βέβαια είναι μόνο κομμάτι του δυσλειτουργικού ως τώρα συστήματος που η οικογένειά μας συνιστά.Ο πατέρας μου και ο αδερφός μου με την απάθειά τους απλά ενισχύουν την τάση της να κάνει τα πάντα.Βέβαια,όταν κάνουν κάτι απλά το κατακρίνει για να προστατέψει την ταυτότητά της ως ικανής νοικοκυράς.Με την χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχει,μόνο από εκεί παίρενι αυτοαξία και φυλάει το ρόλο αυτό ως κόρη οφθαλμού.Οπότε είναι λογικό κι αυτοί να αποφεύγουν τις δουλειές του σπιτιού.Και εκείνη λέει ότι κανείς δε τη βοηθάει και τους/μας λέει τεμπέληδες...Και ο κύκλος συνεχίζεται.Θα πρότεινα να πάμε όλοι μαζί σε συστημικό οικογενειακό θεραπευτή αλλά με τι λεφτά??Η σύνταξη του πατέρα μου έχει κουτσουρευτεί όσο δε πάει...
           Οπότε απλά περιχαρακώνω όσο γίνεται τα όριά μου για να προστατευτω από το τοξικό αυτό περιβάλλον,και ελπίζω να βρεθεί μια λύση και είτε να αλλάξουν οι σχέσεις μας,είτε να φύγω από το σπίτι.Δε μου αξίζει αυτή η κατάσταση.Ποτέ δε μου άξιζε,αλλά όσο μεγαλώνω το αντιλαμβάνομαι εντονότερα...