Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Οικογενειακές ιστορίες(στιγμές ελληνικης οικογενειακής τρελας)

Η μητέρα μου κι εγώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη δυναμική.Σήμερα παραδείγματος χάριν συζητάγαμε για τη θέση γονέα -παιδιού,και πότε πρέπει κάποιος να διεκδικεί το δίκιο του.Η δική μου θέση ήταν ότι ο γονεάς και το παιδί είναι ίσοι και πρέπει να διεκδικούν το δίκιο τους, σεβόμενοι ο ένας τα συναισθήματα του άλλου.Η μητέρα μου το εξέλαβε αυτό ως ασέβεια,εκδικητικότητα από μέρους μου και έλλειψη αγάπης.
               Η ίδια πιστεύει ότι εφόσον ο γονέας έδωσε ζωή στο παιδί εκείνο θα πρέπει ενίοτε να ''σκύβει το κεφάλι'' ακόμα κι αν ο γονέας έχει άδικο.Επιπλέον το έθρεψε τα πρώτα χρόνια της ζωής του και συνεπώς το παιδί έχει ένα χρέος απέναντι στο γονιό που ποτέ δε θα μπορέσει να ξεπληρώσει.
Χαρακτηριστικά εγώ της είπα ότι ο γονέας είναι ίσος με το παιδί,κι εκεινη αρχικα με κοίταξε σαν εξωγήινο.Έπειτα είπε με ένα συγκαταβατικό ,σχεδόν ειρωνικό ύφος ''το τραγικό είναι ότι το πιστεύεις αυτό που λες''.
Εγώ δέ, σκέφτηκα ότι το τραγικό είναι ότι με  θεωρεί τραγικό.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι παντα υπάρχει ενα χάσμα γενεών ανάμεσα σε παιδιά και γονείς,και ότι η γενιά της μητέρας μου είχε τέτοιες τάσεις αποδίδοντας στο γονέα μια θέση αυθεντίας παρόμοια με το αλάθητο του πάπα,αλλά εγώ διαφωνώ.
Κάποτε θέλω να κάνω οικογένεια,κι θα δώσω ζωή,(η σπίτι σε περίπτωση που υιοθετήσω ),και θα φροντίσω για χρόνια τα παιδιά μου.Όμως αυτό θα το κάνω τόσο για αυτά όσο κι για μένα=>η ανάγκη δημιουργίας οικογένειας δεν είναι απόλυτα αλτρουιστική,ακόμα κι αν εμπεριέχει τέτοια στοιχεία όπως η δωρεάν παροχη στέγης τροφής ένδυσης κτλ.Περιέχει όμως κι το εγωιστικό κι απόλυτα ανθρώπινο κίνητρο του να γεμίσεις τη ζωή σου με ανθρώπους που σε αγαπούν.Δε θεωρώ ότι τα παιδιά μου θα μου έχουν κάποιου είδους χρέος και πολύ περισσότερο ότι θα  πρέπει να μου το ξεπληρώσουν σκύβοντας το κεφάλι ακόμα κι όταν εγώ γίνομαι παράλογος!!!
       Πιστεύω βέβαια ότι μπορεί και πρέπει κάποιος να αποζητά το δίκιο του, σεβόμενος και τα συναισθήματα του άλλου.Η μητέρα μου όμως έχει την τάση να διαστρεβλώνει ότι λεω παίρνοντας τις δηλώσεις μου και βγάζοντας συμπεράσματα που δεν απορρέουν με αναγκαία λογικη συνέπεια απο τα λεγόμενά μου,μάλλον λοιπόν πρόκειται για λογικά άλματα.Είναι σχεδόν λες και προσπαθεί να με βάλει στη θέση του 'κακού γιου'.
               Παραδείγματος χάριν,με ρωτάει αν ο γονιός είναι ίσος με το φίλο(νωρίτερα είχε πεί ότι ο γονιός ειναι πανω από το φίλο και το παιδί,και ότι δε θα πεις το γονέα σου μαλάκα πχ σε μια διαφωνία) εγω έκανα τη σύνδεση ,κατάλαβα ότι ήλπιζε να πω όχι για να φανεί ότι ο γονιός είναι ανώτερος απο το φίλο,και ήρεμα απάντησα ότι εγώ γενικά όταν διαφωνώ με κάποιον,όποιος κι αν είναι αυτος,ακόμα κι φίλος μου,δε τον βρίζω αλλά μιλάω ήρεμα και λογικά.Εκείνη με ένα ύφος κάποιου που μόλις απέδειξε αυτό που ήθελε ''ε,εντάξει,μου απαντησες.''
Συνέχισε με δραματικό τόνο :
''Πως έγινες έτσι βρε Αντώνη?Με απογοητεύεις πολύ.Δε το περίμενα αυτό από σένα..δηλαδή με τη δική σου λογική αν αρρωστήσουμε αφου δεν εχεις τετοια(στοργικα) συναισθήματα(για μας) θα μας πεις να παμε μονοι μας νοσοκομειο''.
Με παρουσίαζε σαν κάποιου είδους ψυχοπαθη που δε νοιάζεται για τους άλλους, ούτε για τους γονείς του και την υγεία τους,ενώ το μόνο  που προσπαθούσα επί ώρα να πω είναι ότι στην οικογένεια όλα τα μέλη είναι ίσα και έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν το δίκιο τους,όταν υπάρχει διαφωνία για κάποιο θέμα!!
   Ναι, γενικά (υπάρχουν κι εξαιρέσεις),θεωρω την οικογένεια πιο σημαντική από τους φίλους,αλλα δε θεωρώ ότι ο γονιός είναι 'ανώτερος' από τον φίλο,οχι γιατί δεν είναι σημαντικός αλλά γιατί ειναι ποιοτικά ριζικά διαφορετική σχεση.Η μάνα μου δείχνει να αντιλαμβάνεται τα πάντα με την έννοια του ανώτερου και του κατώτερου,ενώ εγώ του ποιοτικά(ουσιαστικά/χαρακτηρολογικά) διαφορετικού.
        Επειδή εγώ είπα ότι δε βρίζω ούτε τους φίλους μου,(δήλωση) εκείνη θεώρησε ότι εννοούσα ότι φίλοι και γονείς είναι ίσοι για μένα,άρα ίσης αξίας,(εδώ αξίζει να αναφερθεί πως η ίδια δεν πιστεύει στη φιλία) και ότι συνεπώς δε μετρούν για μένα(!).[ερμηνεια-λογικο αλμα]
 Εγώ μίλησα για το πώς επιλύω τις διαφορές μου κι εκείνη το χρησιμοποίησε αυτό είτε συνειδητά είτε αυνείδητα για να 'πλάσει' ένα σενάριο,όπου εγώ δεν αγαπάω τους γονείς μου!
         Επιπλέον,ενώ  εγω μίλαγα για την επίλυση διαφορών με δημοκρατικό τρόπο,εκείνη -επειδη δεν είχα προλάβει να πω τη φράση 'σεβόμενος τα αισθηματα του αλλου(γονεα/παιδιου)- έβγαλε το συμπέρασμα ότι είμαι εκδικητικό άτομο κι έχω τη λογική ''οφθαλμός αντί οφθαλμού''.Άλλο λογικό άλμα εδω...εγώ δεν μίλησα για εκδίκηση,αλλα για συζήτηση,γενικά κι αόριστα....Αυτό το συμπέρασμα(ερμηνεία) μπορεί να εξαχθεί απο τα λεγόμενά μου καθως σε μία συζήτηση/αντιδικία κάποιος μπορεί όντως να πληγωθει,αν ο άλλος δε προσέχει πως θέτει το ζήτημα.Αλλά δε προκύπτει αναγκαια,εμπεριέχει λοιπον ενα γνωστικο σφάλμα-αυτό του λογικου αλματος,όπου η μητέρα μου διαλέγει για τα λεγόμενα μου την ερμηνεία εκείνη(καθως υπάρχουν κι άλλες)που επιβεβαιώνει τις υποθέσεις της και τη γενικότερη κοσμοθεωρία της,που λέει οτι οι ανθρωποι είναι κατα βάση κακα κι μικρόψυχα όντα(μου το έχει εκμυστηρευθει παλιοτερα).
                Αυτή η ιστορία πάει πίσω,από τότε που ήμουν παιδί.Τότε,μη έχοντας τα νοητικα όπλα που τώρα κατέχω,την πίστευα.Ένιωθα μετά από κουβέντες μας λες και ήμουν κακός κι εγωιστής.Ευτυχώς όχι πια.Νοιάζομαι για τους γύρω μου και για εκείνη κι παρότι έχω ράμματα για τη γούνα της σιωπώ γιατί καταλαβαίνω πως είχε δύσκολα παιδικά χρόνια(η γιαγιά μου είναι μια αρκέτά παθολογική προσωπικότητα).Όποιος με γνωρίζει με συμπαθεί και μου ανοίγεται.Η μάνα μου είναι η μόνη που με θεωρεί λερό.
Ίσως συνειδητά,μάλλον ασυνείδητα  επιλέγει για τις συμπεριφορές των ανθρώπων τις ερμηνείες κι τα κίνητρα εκείνα που θεωρει σύμφωνα με την εμπειρία της πιο πιθανά =>τα εγωιστικά.Βάζει τον εαυτό της στη θέση του θύματος και τον άλλο στη θέση του θύτη.Ότι και να πω το ερμηνεύει με σχεδόν ιδιοφυή τρόπο έτσι, ώστε να επιβεβαιώνει τα παθολογικά σενάρια που έχει για τους άλλους.
                    Κάποτε,αδαής έπαιζα αυτό το θέατρο γιατι όπως καθε μανα και καθε θύμα,ειναι αξιαγάπητη κι ενίοτε προκαλεί τη συμπάθεια των άλλων.Αλλά όχι πια.Την αγαπάω γιατί τον πιο πολύ καιρό είναι καλή μανα αλλά μερικές φορές είναι κακή μάνα.Χρόνια άκουγα τη φωνούλα της στο κεφάλι μου να μου λέει ότι είμαι εγγενώς κακός.Όχι πια.Την έχω ξεριζώσει από μέσα μου.Η παθολογία της δεν  με τραβάει κάτω πια.Ζω μαζί της αλλά έχω μάθει να οριοθετώ τον ψυχικό μου χώρο.Για το καλό μου.




Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Χαιρεκακια,ενοχικοτητα,καταθλιψη και σεξουαλικοτητα

Διαβαζοντας προσφατα μια αναρτηση σχετικα με την εσωτερικη συγκρουση ,την καταθλιψη,την απωλεια και την σεξουαλικοτητα μου ηρθαν στο μυαλο σκεψεις,που κανω συχνα και θελω να μοιραστω με τον κοσμο.
Πιστευω πως ζουμε σε μια κοινωνια που πασχει απο ελλειψη κατανοησης.Ενας υπαρξιστης θα ελεγε πως η κοινωνια μας χρησιμοποιει ενας παιδικο μηχανισμο αμυνας,αυτόν της απώθησης,για να μην σκέφτεται ζητήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί,οπως ο θανατος,τόσο κυριολεκτικά ,όσο και μεταφορικά.Η κοινωνία προωθεί την πλανη του ελέγχου,καθώς συχνά ήρωες ταινιών διατείνονται :'εμεις ελέγχουμε την μοίρα μας'.
Ορίστε ένα τέλειο παραδειγμα του μοντέρνου ανθρώπου : αυτού που πιστεύει στα αλήθεια πως μπορεί να υποτάξει μια δύναμη όπως ο θανατος,μέσω της ανθρώπινης διανοιας,ψυχης η τεχνογνωσιας.
Από αυτή τη φιλοσοφική θέση προκύπτει και ένα άλλο στοιχείο :
''όποιος δεν ελέγχει τη μοίρα του και τον βρίσκουν συμφορές ,ευθύνεται ο ίδιος για τα παθήματά του''Με βάση αυτή τη σκέψη όταν ακούμε ότι κάποιος νέος πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα λεμε κατι του τύπου 'ελα μωρε,πιωμενος θα οδηγούσε' ή 'αμα οδηγεις και πίνεις,τι περιμένεις?'(= καλα να παθεις)
                Αν μάθουμε ότι κάποιος κόλλησε κάποιο αφροδίσιο,η καποια έμεινε έγκυος λέμε 'ας πρόσεχε'
Τα λέμε αυτά χωρίς να ξέρουμε τι πραγματικά συνέβη.Πλάθουμε την δική μας υποκειμενική συνειδητή πραγματικότητα έτσι ώστε να νιώθουμε ασφαλείς,κι επιλέγουμε πιθανές ερμηνείες που ρίχνουν το φταίξιμο στον παθούντα ,ενω απορρίπτουμε η απωθούμε άλλες,που αναγνωρίζουν παράγοντες που ο ανθρωπος δεν ελέγχει,όπως οι συγκυρίες.
Γιατι τότε,αν πούμε οτι κάποιος κόλλησε aids  ενώ πρόσεχε γιατι ετυχε πχ να σπάσει το προφυλακτικό κι δεν είχε ενημερωθει απο το ΚΕΕΛΠΝΟ για τη θεραπεία των 48 ωρών(για τα ονοματα οροθετικων πορνων ομως ενημερωθηκε προεκλογικα,ακομα κι αν αποδειχθηκε επειτα οτι καποιες δεν ηταν καν οροθετικες)    ,τότε λοιπόν έπεται μία άλλη σκέψη,ότι αυτό θα μπορουσε να συμβει στον οποινδήποτε,ακομα-αλοιμονο-κι εμας!
                   Η πλανη αυτη του ελεγχου του ανθρωπου πανω στη μοιρα του εχει δημιουργήσει πληθώρα στερεοτύπων για διάφορες ομάδες ανθρώπων,συνδέοντας την κακή τους μοίρα και θέση στην κοινωνικη πυραμίδα με την αξία τους ως άτομα.Είτε μιλάμε για πόρνες,είτε για αγρότες,είτε για οροθετικούς,είτε για αλκοολικούς,είτε για ανορεξικούς.
                       Όταν μαθεύτηκε ότι η γουίτνευ χιούστον πέθανε ,κι ότι ο θάνατος της,όπως κι η πτώση της καριέρας της σχετίζονταν με χρήση ναρκωτικών,πολλοί ειχαν κάνει δηλώσεις του τύπου ''ή ηλίθια!τα είχε ολα(ποια ολα?τα λεφτα?) και τα πέταξε για την πρέζα!'' Το ύφος αυτό δήλωνε χαιρεκακία και έλλειψη κατανόησης των λόγων που κάποιος κάνει χρήση ναρκωτικών.Πέραν του ότι δε γίνεται ως τρίτος,ασχετος με την κατάσταση να γνωρίζεις τι πραγματικά συμβαίνει στη ζωη κάποιου όταν κλεινουν τα φώτα,πόσο μάλλον στο μυαλό του.Δεν ειμαι φαν της Γουίτνευ,ειμαι φαν της αλήθειας.
              Οι άνθρωποι που παίρνουν ναρκωτικά το κάνουν για να καλύψουν το κενό τους,το μίσος για τον εαυτό τους,που συχνα σχετιζεται με δυσκολα ,φτωχικα και τραυματικά παιδικά και νεανικά χρόνια.Συχνά μπορεί να συνδέονται και με παράγοντες εφημερουν και περιβαντολογικους,όπως η απώλεια μιας δουλειάς,μιας σχέσης..Τα ναρκωτικά δρουν ως ένα ανθυγειινό υποκατάστατο άλλων μηχανισμών που δρουν ευεργετικα στο άτομο,όπως γερές βάσεις στην παιδική ηλικία,με θετικά συναισθηματικά βιώματα που δημιουργουν θετικες και ρεαλιστικες κρίσεις για τον εαυτό (είμαι αρκετα καλος/τα λαθη είναι ανθρώπινα/οι ανθρωποι ειναι συνήθως αξιόπιστοι).Τέτοιες κρίσεις (αλλιώς γνωσιακά σχήματα) αλλάζουν δυσκολα επειδή ακριβώς σχετίζονται με συναισθηματικα σημαντικες εμπειρίες (οπως με εμπειριες με τους γονεις) και επηρρεάζουν τον τρόπο που το άτομο ερμηνεύει κι αντιμετωπιζει τη ζωη και τις δυσκολίες της.
Όταν ένα άτομο εχει βιώματα που δημιουργουν πεποιθησεις όπως 'είμαι κακος/αναξιος/τα λάθη είναι απαράδεκτα/αν κανω λαθη ειμαι ανάξιος/απαράδεκτος/οί άλλοι είναι κακοι' κτλ,καταλαβαίνετε πώς μπορεί να παγιδευτεί σε φαύλους κύκλους μοναξιάς ,ντροπής και πόνου,και μη μπορώντας να δημιουργήσει υγηεις δεσμούς με άλλους ανθρώπους μπορεί να αντιμετωπίσει τον πονο της ζωης,ειτε αυτος υπαρχει στο παρον λογω ενος χωρισμου,είτε προέρχεται απο το παρελθον μεσω της μνήμης,με ναρκωτικά.
   Τωρα,για να ξεφύγουμε από το καθαρα ακαδημαικό,θα περάσουμε σε ένα άλλο θεμα,σχετικό : την σεξουαλικότητα.Όταν μία φίλη μου είπε ότι κάποιον γνωστό της τον πείραζαν στο σχολείο 'επειδή αυτός ήτανε γκέι' την διόρθωσα λέγοντας 'επειδή εκείνοι ήταν ομοφοβικοί΄
Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ,όσοι απο εμάς είναι ομοφυλόφυλοι,ότι το πρόβλημα δεν είναι η σεξουαλικότητά μας.
Πώς μπορεί κάποιος να οικοδομήσει για τον εαυτό του μια θετικη ταυτότητα ως ομοφυλόφιλος όταν απο παντού δέχεται αρνητικες πληροφορίες σχετικα με την ομοφυλοφιλία?Και όταν ακριβώς,αυτή εμφανίζεται ως 'η ριζα του κακου'?Πως λοιπον να μην πιστεψει ότι 'ολα θα ήταν καλα αν μόνο ήμουν στρέιτ' και να μην πέσει θύμα φονταμεταλιστών ηλιθίων?(τα λεγομενα στρειτ καμπς)
>Η  ομοφοβία είναι μεγάλο ζήτημα,και αφορα τόσο τις επιστημονικές θεωρίες,οι οποίες έχουν κάποιες αρχικές υποθέσεις /παραδοχές που δεν ειναι επιστημονικες παντα,μάλλον φιλοσοφικές και δεν υπόκειται σε εμπειρικό έλεγχο,όσο και την ίδια την κοινωνία και πώς αυτη απορροφά,ακρωτηριάζει και χρησιμοποιεί τη 'γνώση' αυτή ως οπλο κατά ομάδων της,αλλά και πώς αυτές οι ομάδες το διαχειρίζονται όλο αυτο΄.
                           Ακριβώς επειδή πρόκειται για εκτενές θέμα,θα το αφήσω για άλλη ανάρτηση,λέγοντας αυτο : η αλήθεια είναι αβέβαιη.Υπάρχει,αλλά ποτέ δε μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος ότι την κατέχεις.
Πάντα σε κάθε θεωρία υπάρχουν κάποιες αρχικές παραδοχες που δεν ελεγχονται επιστημονικα.Επειτα διαμορφωνοτναι ακολουθες υποθεσεις οι οποιες μπορουν να ελεγχθουν.Ο τροπος ομως που τα δεδομενα ερμηνευονται εξαρταται απο τις αρχικες,αβεβαιες ανεξελεγκτες υποθεσεις.
    >Οποτε 2 ατομα μπορουν να ξεκινησουν απο διαφορετικες υποθεσεις(οι οποιες συνηθως εξυπηρετουν/διασφαλιζουν την δικη τους ψυχικη/κοινωνικη ισσοροπια/ευημερια) προχωρουν σε πειραματα και ελεγχο επιμερους υποθεσεων και ερμηνευουν τα στοιχεια με τροπο που να επιβεβαιωνουν τις υποθεσεις τους.Εννοειται πως το θεωρητικο οικοδομημα που  θα δημιουργησουν οι 2 αυτοι ανθρωποι θα ειναι εντελως διαφορετικο.
Πχ
 ο ανθρωπος 1 ξεκινα απο την φιλοσοφικη πεποιθηση οτι το σεξ αποσκοπει/θα επρεπε να αποσκοπει στην αναπαραγωγη(το ιδιο κι ο ερωτας,κι η υπαρξη της σεξουαλικης ορμης και των οργανων που εμπλεκονται στο σεξ*1).Οτι συνεπως η ομοφυλοφιλια οπου εμφανιζεται ειναι ανωμαλια και οτι ειναι νοσος προς θεραπεια,η οποια προκαλει δυστυχια στους πασχοντες.

ο ανθρωπος 2 ξεκινα απο την φιλοσοφικη πεποιθηση οτι το σεξ εχει πολλες χρησεις κι οτι η ομοφυλοφιλια ειναι απολυτα φυσιολογικη,κι οτι συνεπως δεν προκαλει η ιδια δυστυχια στα ομοερωτικα ατομα,αλλα αλλοι παραγοντες,οπως η αντιληψη/αντιδραση που τα ιδια και το κοινωνικο περιβαλλον τους εχουν για τον ομοερωτισμο .

Γινεται ενα πειραμα σε στρειτ και γκει νεους και φαινεται οτι μεγαλυτερο ποσοστο γκει νεων βιωνουν καταθλιψη ,ενω τα ποσοστα αυτοκτονιων ειναι πιο υψηλα στους γκει νεους.

Ο ανθρωπος 1 θα θεωρησει αυτα τα στοιχεια αποδειξη για την 'προβληματικοτητα' της ομοφυλοφιλιας,θεωροντας οτι η καταθλιψη κι η αυτοκτονια στους γκει νεους σχετιζεται με την ευρυτερη τους ψυχικη δυσκολια προσαρμογης στις απαιτησεις της ζωης,λόγω της προβληματικής τους προσωπικότητας,της οποίας η παθολογία επηρρεάζει και τη σεξουαλική τους έκφραση και συμπεριφορά.
Ο ανθρωπος 2 θα θεωρησει αυτα τα στοιχεια αποδειξη για την προβληματικοτητα του ομοφοβικου περιβαλλοντος,θεωροντας οτι η καταθλιψη κι η αυτοκτονια στους γκει νεους σχετιζεται με εσωτερικευμενη ομοφοβια η/και ψυχολογικη κακοποιηση απο το ομοφοβικο περιβαλλον.

Δεν είμαστε παθητικοι ουτε αντικειμενικοι δεκτες εξωτερικων ερεθισματων,αντιθετα ειμαιστε ενεργοι πλαστες της δικης μας εσωτερικα βιουμενης πραγματικτοτητας

Η δικη μου θεωρηση για το ποιος απο τους 2 ανθρωπους εχει δικιο?Και κυριως,γιατι?Σε επομενη ανάρτηση....

* 1 ειναι χαρακτηριστικο το γεγονος οτι το πεος,το οσχεο και η μητρα,οι σαλπιγγες ,το αιδοιο και οι ωοθηκες λεγονται γεννητικα οργανα.Παραβλεπεται η ηδονογονα λειτουργια τους,καθως και η απλοβλητικη τους λειτουργια,και τους δινεται ονομα απο τους μελετητες της φυσιολογιας μετα απο δικη τους επιλογη της 'καλυτερης' η ΄βασικης' η 'χρησιμοτερης για την κοινωνια' λειτουργιας τους.Η κοινωνια το αποδεχεται κι αναπαραγει και μεσω της γλωσσας διαμορφωνεται ο τροπος που αντιλαμβανεται τα οργανα αυτα,και τη σεξουαλικοτητα γενικοτερα.Οταν αντιλαμβανεσαι το πεος ως κατεξοχην ΄γεννητικο' οργανο,τοτε αντιλαμβανεσαι το σεξ ως γεννετησια ορμη και πραξη και την ομοφυλοφυλια ως ανωμαλια.Τιποτα ομως απο τα παραπανω δεν ειναι αντικειμενικο προς την εξωτερικη,φυσικη πραγματικοτητα ,κι ουτε επιστημονικο.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Νεακια

Ειδα την ταινια του τιμ μπαρτον με το τζονι ντεπ,τη μισε φαιφερ και την ελενα μποναμ καρτερ.
Ομολογω πως η ατμοσφαιρα και οι ηθοποιοι ηταν οπως περιμενα-τελειοι.Απο σεναριο ομως και κυριως πλοκη,μαπα το καρπουζι.
Δικτυωνομαι αυτο τον καιρο,πηγα εθνικο κηπο και σκοπευω να το καθιερωσω-ειναι πολυ ομορφο μερος!Και μαλιστα στην καρδια του τερατος που λεμε πρωτευουσα!
Η κυπρος διαβασα στο απεναντι πεζοδρομιο εχει κινησει νομοσχεδιο για προστασια των λοαδ ατομων στα μμε -ενω στην ελλαδα τιμωρουμε με προστιμα καναλια που παιζουν σηριαλ οπου ανδρες φιλιουνται αλλα και εκπομπες που τολμουν να προσκαλεσουν τρανς ατομα.
Ο καιρος δε λεει να αποφασισει τι εποχη εχουμε και παιζει κιθαρα με τα νευρα μου.
Το εσρ  μας τι εχει να πει για ομοφοβικους 'καλλιτεχνες' ? (για το καλο των αυτιων σας ακουστε μονο απο 1.10-1.20 >ειδατε τι καλος που ειμαι και δε σας αναγκαζω να το ακουσετε ολοκληρο?εγω αναγκαστηκα...)

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Αντιο στον μικρο αντωνη

Ειναι κατι βραδυα σαν το αποψινο που νιωθω οτι κατι λειπει.δεν ειμαι απολυτα σιγουρος τι,αλλα νομιζω οτι φτανω σιγα σιγα σε μιαν απαντηση.
Νομιζα καποτε οτι απλα μου λειπουν οι παρεες.Η οτι φταιει που οι γονεις μου δεν με ξερουν.Η οτι μου λειπει μια σχεση.Πρακτικα κι ωραια ολα αυτα...
Τωρα τελευταια αρχιζω να καταλαβαινω οτι κατι εχει πεθανει.Μεσα μου.Νιωθω σαν να λειπει κατι ,κατι πολυ σημαντικο,κατι τοσο σημαντικο εχει χαθει,νιωθω,που αν ανακαλυψω τελικα τι ειναι θα πεθανω απο την απογνωση.
                                  Η μανα μου με ρωταει γιατι,τωρα που ξερει,δεν της χαμογελαω οπως παλια και δεν την αγκαλιαζω.Χρονια εχω να νιωσω μια αγκαλια.Οταν νιωθω χερια να με σφιγγουν,πιο πολυ μαλλον τα νιωθω σα ριζες δεντρου που τυλιγονται γυρω απο θαμμενο αψυχο κουφαρι.
Δε ξερω πως να δεχτω αγαπη.
                     Η καρδια του κοσμου μου λειπει,κι μενει ενας νεκρος πλανητης ετοιμος να καταρρευσει εκ των εσω.
Υπηρχε καποτε ενα παιδι που οι αλλοι το λεγαν πουστη στο σχολειο,στο σπιτι-εστω κι εν αγνοια τους,στην τηλεοραση,στα περιοδικα,την εκκλησια.
                    Εκλαιγε το βραδυ.Οχι μονο γιατι φοβοταν τι θα περασει την αλλη μερα,οχι οτι θα το ριξουν  στις λασπες η θα το χαστουκισουν η θα το κοροιδεψουν μπροστα σε ολους για να γελασουν.Αλλα γιατι φοβοταν οτι η μαμα κι ο μπαμπας του δε το αγαπουσαν.Αγαπουσαν μαλλον,μια ιδεα που ειχαν πλασει για το παιδι εκεινο,για εμενα.Ενος φυσιολογικου,γενναιου παιδιου.
                Ομως εγω ημουν ανωμαλος,και φοβομουν.Ημουν δειλος,ελεγα.'Με μισω'Σκεφτομουν.Με μισουσα,ακομα πιο πολυ κι απο τα παιδια που γελαγαν σε βαρος μου.Γιατι εφταιγα εγω που με πειραζαν.Γιατι εγω δε τους σταματησα.Γιατι τελικα ειμαι μια δειλη αδερφη,οπως λενε.Ηθελα να τους σκοτωσω.Ηθελα να με σκοτωσω.
                                                   'Οι ανθρωποι με αηδιαζουν'.Ετσι σκεφτομουν.Και οι γονεις μου πιο πολυ.Ολοι υποκριτες.Εγω στα διαλλειματα κρυβομουν με στην ταξη για να ξεφυγω απο τους νταηδες.Με μισουσα για αυτο.Με αηδιαζα.Οπως και σχεδον οτιδηποτε με αφορουσε με αηδιαζε.Το βραδυ κρυβομουν κατω απ΄τα σκεπασματα και εκλαιγα.Ηθελα καποιος να με κρατησει,αλλα σιχαινομουν τον εαυτο μου γι'αυτο.Ακριβως επειδη ηθελα να με δεχτουν οι αλλοι ποναγα.Επρεπε να ελεγξω το τι νιωθω,το τι εχω αναγκη.Επιανα την κουβεντα σε συμμαθητες μου-με οσους δε με εβριζαν μπροστα μου- στο διαλλειμμα για να μην ειμαι μονος.Μου πηρε μηνες να καταλαβω γιατι με αγνοουσαν και εφευγαν οταν πλησιαζα.Γιατι με θεωρουσαν πουστη.Που ημουν.Ενιωθα ηλιθιος.Με μισουσα.Μα ποσο βλακας επρεπε να ειμαι για να μην καταλαβω οτι δε με θελουν?Τους μισουσα τους μπασταρδους.Μα πιο πολυ εμενα.Μονο ενα βουτυροπαιδο εχει αναγκη απο αλλους.
Εγω το βραδυ εκλαιγα και το πρωι ετρεμα οταν εμπαινα στο σχολειο.Ομως τα παιδια που με ελεγαν ανωμαλο ειχαν φιλους.Δεν τους πειραζε κανεις.Εγω ημουν μονος.Γιατι?
Γιατι ημουν δειλος και πουστης.
Γιατι εκεινοι δεν ενιωθαν τιποτα για οσα μου εκαναν?Γιατι ενιωθαν κατι-ανωτεροτητα.Ετσι ειναι οι ανθρωποι.Λενε τους αλλους πουστρακια και τους αποξενωνουν για να νιωθουν οτι οι ιδιοι ειναι ανωτεροι και δημοφιλεις.Ουτε τους φιλους τους αγαπανε,ουτε τους γονεις τους.Ολα ειναι για βιτρινα.Ουτε οι γονεις αγαπανε τα παιδια τους.Επενδυση τα θεωρουν και μεσο για δικη τους ανελιξη και περηφανια.Οταν παιρνουν καλο βαθμο τα αγαπανε.Οταν τους βγαινουν πουστηδες τα πετανε στο δρομο.
                            Δεν υπαρχει αγαπη,μονο μια αηδιαστικη ανθρωπινη αδυναμια που λεγεται εξαρτηση.Για να εχουμε καποιον να εκμεταλευομαστε,καποιον να μας λεει ποσο γαματοι ειμαστε.
Ετσι ενιωθα.Αυτο εβλεπα γυρω μου.
Ο αδερφος μου με ειχε αφησει μονο.Ηξερε οτι κατι δε πηγαινε καλα,αλλα δε ρωταγε.Βεβαια,παλιοτερα που ημασταν στο ιδιο σχολειο οταν τον πλησιαζα στην αυλη του  με απεφευγε.Δεν με αγαπουσε.Κανεις δεν αγαπαει κανεναν.Οπως και η Κατια που με ξεκοψε γιατι δεν την συνεφερε κοινωνικα να κανει παρεα με ενα πουστη.
                              Ασθμα,ξενυχτι με δυσπνοιες,νοσοκομειο.Μη κανεις αυτο,μη κανεις εκεινο.Και κυριως,εσυ φταις.Που κρυωσες,που χτυπησες,που εισαι μονος.Εγω φταιω για ολα.
Ελπιδα για φιλους.Εσβησε μετα το δημοτικο.Ηξερα ποιος ημουν.Ηξερα ποια ηταν η θεση μου.Κυριως,ηξερα πως θα ηταν η εφηβεια μου..'Θεε μου,πως θα το κανω αυτο για εξι χρονια?' κι ομως,το εκανα.Δε ξερω που βρηκα τη δυναμη,αλλα το εκανα.Σχολειο,σπιτι,φροντηστηριο,σπιτι.Ζαλαδες απ΄το πουθενα,εφιαλτες.Δυσπνοιες.Μετα τα 14 δεν εκλαιγα πολυ.Δεν ενιωθα πολυ.Τιποτα δεν ενιωθα συνηθως.Μονο μια μαυριλα που τελικα τη συνηθισα κι αυτη.
Νεκροι χειμωνες,γιορτες ,καλοκαιρια-με την οικογενεια βεβαια.Φιλους δεν ειχα.
Μετραγα λεπτα για το διαλλειμα,μετα λεπτα για το κουδουνι,μετα ωρες για το σχολασμα,μετα φροντηστηρια της ημερας,μερες της βδομαδας μεχρι το σαββατοκυριακο,βδομαδες και μηνες μεχρι τις γιορτες η το καλοκαιρι.Κατι ηθελα,ενα διαλλειμα.Ενα θανατο.Ενα θαυμα.
Την επομενη μερα,βδομαδα,μηνα,σχολικη χρονια,το ιδιο απο την αρχη.
Οι γονεις μου απλα υπηρχαν.Τα παντα γυρω μου απλα ξεθωριαζαν σε ενα δυσδυακριτο γκρι,κι ουτε ξεχωριζαν μεταξυ τους.
                                            Κανεις δεν ηταν εκει για μενα.Κανεις δε με ηθελε.
Γιατι να με θελει καποιος αλλωστε?Ειμαι αδυναμος,ασχημος,δειλος,σιχαμερος.
Δε πιστευα οτι μετα τα 25 που θα τελειωνα τη σχολη θα ειχα σχεση με την οικογενεια μου.Ειχα αποφασισει-θα σπουδαζα ψυχολογια,θα τους ελεγα τι ημουν και θα αποχωρουσα αξιοπρεπως απο τις ζωες τους.ΟυΓια λιγο μονο καιρο νομισα οτι θα μπορουσα ισως να περασω καλα,οπως οι αλλοι φοιτητες.Αλλα εγω ειμαι εγω.Η ευτυχια δεν ειναι κατι που εγω μπορω να εχω.
                             Ο κοσμος ειναι ενα κρυο μερος.Ειμαι μονος,τι αλλο θα μπορουσα να ειμαι αλλωστε?Ποναω.Ποναω πολυ.Με τιποτα δε νιωθω καλυτερα.Καταθλιψη,εμμονες.Διαγνωση.Πονος οταν ξυπναω,πονος οταν κοιμαμαι.Εφιαλτες.Μετραω τις ωρες μεχρι να κοιμηθω.Ξυπναω απο ασχημα ονειρα.Μισω τον εαυτο μου που για αλλη μια φορα στηριχθηκα στη βοηθεια ανθρωπων που δεν εχω συγχωρησει κι ουτε προκειται.Μηνες περνανε.'Μα γιατι δε το τελειωνω?Μα γιατι προσπαθουν?Αφου ολα τελειωσαν,δε το βλεπουν?Δε το βλεπω?Γιατι ζω ακομα?'
                      Απογνωση.Μια λεξη που πρεπει κανεις να σκεφτεται πριν ξεστομισει.
Ποτε σπαει μια ψυχη?Ειναι κατι βροντερο που το καταλαβαινει κανεις η ειναι υπουλο,και δε το καταλαβαινεις μεχρι να ειναι αργα?
Κι αν σπασει,μπορει να γινει καλα?
Οταν περνας τα ορια αυτου που νιωθεις οτι αντεχεις,και θες απλα ολα να τελειωσουν,πως ζεις μια ακομα μερα?Τελικα,ο πονος εχει ορια?Η αντοχη?
                       Τι αφησαν αυτα σε μενα?Τωρα,στα μεθεορτια της πρωτης νιοτης μου?
Εμαθα πολλα.Αναγκαστηκα.Χρειαζομουν κατι να βαλω αναμεσα σε εμενα και εναν κακο,σαδιστικο και αηδιαστικα αδικο κοσμο.Βρηκα τη λογικη.Φιλοσοφια,ψυχολογια,κοινωνιολογια,λογοτεχνια.
Εμαθα να μην ακουω τις εμπειριες μου,γιατι εχω δει μονο τη μια, χειροτερη πλευρα της ζωης και αν ακουσω τη φωνη που γεννησε μεσα μου θα αυτοκτονησω.Πρεπει να θυμαμαι οτι ο κοσμος ειναι πολυπλευρος,κι  οι ανθρωποι επισης.Μεσα απο τη λογικη,προσπαθω να βρω την αγαπη και τη συγχωρεση.Να αγαπησω τον εαυτο μου,να συγχωρησω τον εαυτο μου.Κι επειτα,τους αλλους.Ουδεις εκων κακος.Ουδεις εκων δειλος.Ουδεις εκων ανοητος.
   Ομως δε ξερω πως να αγαπησω.Η πως να δεχτω αγαπη.Καποτε ηξερα.Και καποια βραδυα νιωθω οτι μια απουσια μου κτυπαει την πορτα.Και φερνει μια θλιψη μαζι της.Πως περασαν ολα αυτα?Πως τα αντεξα?
Δεν τα αντεξα.Πεθανα.Το παιδι που ηταν μονο κι ηθελε αγαπη,που κανεις δε το παρηγορησε τελικα πεθανε.Μαζι του και η ικανοτητα μου να αγαπω και να αγαπιεμαι.Τωρα ξερω τι μου λειπει.Και ξερω τι κανω αποψε και αλλες νυκτες.Θρηνω.Για μενα.Για εκεινο το παιδι που βλεπω μερικες φορες σε παλιες φωτογραφιες.Το παιδι που επρεπε να θυσιαστει για την σαδιστικη ικανοποιηση καποιων.Αντιο μικρο μου.
          


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Γνωστικα σχηματα-δυσλειτουργικοι τροποι διαχειρισης

Λοιπον,σε παλιοτερο ποστ ειχαμε πει για τα γνωσιακα σχηματα και τις κοινωνικες προεκτασεις τους-καλυτερα,πως επηρρεαζουν την ανθρωπινη σκεψη σε θεματα που αναφερονται στον εξωτερικο ,τον κοινωνικο κοσμο.
Το κομματι που θελω να αναλυσω λιγο σημερα ειναι το πως αυτα δημιουργουνται και πως το ατομο τα διαχειριζεται.
Ειπαμε ηδη οτι σχετιζονται με μνημες,κυριως κοινωνικες και κυριως με κοντινα μας προσωπα οταν μιλαμε για τα πρωτα χρονια της ζωης μας.
Παραδειγματος χαριν ενα παιδι που δεχεται κριτικη και στερηση στοργης στα πρωτα χρονια της ζωης του οποτε κανει λαθη,'μαθαινει' οτι για να το αγαπουν οι αλλοι πρεπει να ειναι τελειο και οτι τα λαθη ειναι απαραδεκτα(σε αντιθεση με την αποψη που λεει οτι ειναι φυσικο κομματι της μαθησης).Το παιδι αυτο λοιπον αναπτυσσει το σχημα που λεει τα παραπανω.Για συντομια ονομαζεται και σχημα ακαμπτων/υπερβολικων προσδοκιων/απαιτησεων.
                Το σχημα αυτο πιστευω οτι προκαλει τη δογματικη/φασιστικη/ακαμπτη σκεψη>οτι δεν ειναι σωστο(συμφωνα με τα δικα μου πιστευω) ειναι λαθος κι απαραδεκτο,κι δεν πρεπει να υπαρχει...Καταλαβαινετε πως αυτο μπορει να εφαρμοσθει στην κοινωνια,και πως ηδη εχει εφαρμοσθει ως ιδεολογια απο τον φυρερ καποτε.
                          Αν αυτη η κριτικη αφορα το ιδιο ως ατομο(εισαι κακος) αντι της συμπεριφορας του(αυτη που εκανες ηταν κακο), μπορει ευκολα να σχηματισει αυτη την εικονα για τον εαυτο του,αφου αυτο του λενε πολλες πληροφοριες που ερχονται απο τον εξω κοσμο.Το σχημα αυτο στη θεραπεια σχηματων λεγεται σχημα μειονεξιας.
                            Ακομα κι αν υπαρχουν αμυνες που κανουν το ατομο να προσπαθει να ακυρωσει τις αρνητικες για το ιδιο πληροφοριες(γνωστικη προκαταληψη>γνωστικη ακυρωση/ψυχολογιοποιηση),ειναι δυνατον να καμφθουν,οταν το ατομο πλυμμηριζεται απο τετοιες πληροφοριες,και καταληγει να τις 'απορροφα' ειτε συνειδητα ειτε οχι.
Απο κει και περα,τι μπορει να κανει για να κρατησει μια ισσοροπια χωρις να νιωθει μειονεκτικο συνεχεια?
Εξαρταται απο το ατομο και το πως εχει συνηθισει να διαχειριζεται τις καταστασεις.
Τα αγορια με τετοιο σχημα,νιωθοντας την αναγκη να φαινονται δυνατα(ανδρικα στερεοτυπα) μπορει να προσπαθησουν να το απωθησουν και να φερονται ως ανωτεροι των αλλων,χρησιμοποιωντας ως μεσο τη σωματικη δυναμη,η την οικονομικη η την πολιτικη κτλ.(ναρκισσιστικο σχημα 'ειμαι ανωτερος' ως αμυνα>υπεραναπληρωση)
Τα κοριτσια ειναι πιο πιθανο να γινουν ηττοπαθη κι εξαρτωμενα αφου η κοινωνια 'τους επιτρεπει' να ειναι υποχωρητικες,περιμενοντας καποιον να τις σωσει και να τις πληρωσει(σχημα εξαρτησης'ειμαι ανικανη,αρα χρειαζομαι τους αλλους για να επιβιωσω').Αυτη η μορφη διαχειρισης του σχηματος  λεγεται παραδοση στο σχημα,αφου το ατομο δρα ωσαν το σχημα να ισχυει,να αληθευει.Η υπεραναπληρωση ειναι μια δυσλειτουργικη προσπαθεια του ατομου να ξεπερασει το σχημα αρνουμενο την υπαρξη του και υιοθετωντας μια αντιθετη σταση με τροπο τεχνητο σχεδον,σαν μια μασκα πχ υπεροψιας που κρυβει απο πισω ανασφαλεια.
                Αν οι γυναικες υπεραναπληρωσουν,ειναι πιο πιθανο να το κανουν χρησιμοποιωντας την εξωτερικη εμφανιση ως μεσο αλλα σπανια θα δωσουν σημασια στους μυες τους-πιο πιθανο θα δωσουν εμφαση στο μεικ απ κι το μοδατο ντυσιμο.Αυτο βεβαια μπορει να αλλαξει με τα χρονια καθως αφορα και προτυπα εμφυλης συμπεριφορας,τα οποια αλλαζουν.
             Ενας τριτος τροπος διαχειρισης ειναι η αποφυγη καταστασεων που 'υπενθυμιζουν' στο ατομο το σχημα.Ενα ατομο που νιωθει οτι ειναι χαζο μπορει να αποφευγει τα τεστ η το σχολειο γενικα,καθως αυτο μπορει να ενεργοποιει την πεποιθηση του οτι ειναι χαζο.
Η σε μια αλλη περιπτωση μπορει να μην προσπαθει αρκετα εν οψει ενος τεστ,αυνειδητα επιβεβαιωνοντας το σχημα του,οτι δηλαδη ειναι χαζο(παραδοση στο σχημα-γνωστο κι ως αυτοεκπληρουμενη προφητεια).
Γιατι ομως καποιος να το κανει αυτο?
Συνηθως γιατι 'ετσι εχει συνηθησει'.
ενα παραδειγμα που εχω ξανα αναφερει-
            >>Ενα παραδειγμα ειναι το φαινομενο της ιδρυματοποιησης.Ενας γερος που ειχε περασει καποιες δεκαετιες στη φυλακη,μολις αποφυλακιστηκε μπηκε σε ενα βενζιναδικο κι εκλεψε με την απειλη ψευτικου οπλου,ενα κουτι τσιγαρα.

Γιατι ομως το εκανε αυτο?Γιατι μεσα στη φυλακη ειχε συνηθησει.'Ηξερε τι του γινοταν'.Ηξερε πως θα κυλαγε η μερα του,δεν ειχε να ανησυχει για λογαριασμους η δουλεια,η φλερτ η γαμο.Μετα απο τοσα χρομνια ειχε ξεχασει πως να ζει εξω απο τη φυλακη.Η σκεψη οτι θα επρεπε να παρει τη ζωη του στα χερια του τον τρομαζε-ηταν μια απροβλεπτη κατασταση.
Οι ανθρωποι προτιμουμε τον οικειο πονο απο το αγνωστο,γιατι εχουμε αναπτυξει αμυνες που αντιμετωπιζουν το πρωτο ενω το δευτερο φανταζει πιο τρομακτικο,ακομα κι αν υπαρχει ελπιδα βελτιωσης μεσα απο το νεο μονοπατι,γιατι νιωθουμε ανημποροι να το διαχειριστουμε.

Οι ανθρωποι συχνα ασυνειδητα 'ελκονται' απο καταστασεις που νιωθουν ως 'οικειες'
ακομα κι αν ειναι νοσηρες,γιατι καθε τι αγνωστο ειναι φορτισμενο αρνητικα ,εχει συννημενο το νοημα του ξενου,του ριψοκινδυνου.
Αντιθετα,καθε τι γνωστο,ακομα κι αρνητικο εχει συσχετισθει με αισθηματα 'οικειοτητας','προβλεψιμοτητας',κι 'ελεγχου'>'ασφαλειας' οποτε καταλαβαινουμε γιατι τα ατομα επιλεγουν λιμναζουσες φυλακες απο την προκληση -και το ρισκο-της καινοτομιας.

Παραθετω ενα ψυχογραφικο ποιημα του καβαφη,που εκφραζει πολυ καλα τις παραπανω εννοιες :
                       ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ
>Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για  νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει
.




Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Εκλογες,κομματα και ομοφυλοφυλια

Τι λενε τα διαφορα κομματα για εμας?Η κριση για τα λεγομενα(η γραφομενα) ,την ορθοτητα η ειλικρινεια τους,δικη σας!

Γεράσιμος Γιακουμάτος - Νέα Δημοκρατία http://www.youtube.com/watch?v=BPSQ5k3kVe8&feature=g-all-u

Θανάσης Πλεύρης - ΛΑ.Ο.Σhttp://www.youtube.com/watch?v=nD9nInJ2FLs&feature=g-all-u

Δημήτρης Παπαδημούλης - ΣΥ.ΡΙΖ.Αhttp://www.youtube.com/watch?v=G8p-ig6t3-Y&feature=g-all-u

Γιάννης Οικονόμου - ΔΗ.ΣΥ http://www.youtube.com/watch?v=2FRppwob42M&feature=g-all-u

Αννα Νταλάρα - ΠΑ.ΣΟ.Κ http://www.youtube.com/watch?v=-m7kgEhmQnE&feature=g-all-u

Γρηγόρης Ψαριανός - ΔΗΜ.ΑΡ. http://www.youtube.com/watch?v=OyY3LakSIiw&feature=g-all-u

ΚΚΕ >αρθρο> http://yperboles.wordpress.com/2012/02/25/omofovikos/