Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Αντιο στον μικρο αντωνη

Ειναι κατι βραδυα σαν το αποψινο που νιωθω οτι κατι λειπει.δεν ειμαι απολυτα σιγουρος τι,αλλα νομιζω οτι φτανω σιγα σιγα σε μιαν απαντηση.
Νομιζα καποτε οτι απλα μου λειπουν οι παρεες.Η οτι φταιει που οι γονεις μου δεν με ξερουν.Η οτι μου λειπει μια σχεση.Πρακτικα κι ωραια ολα αυτα...
Τωρα τελευταια αρχιζω να καταλαβαινω οτι κατι εχει πεθανει.Μεσα μου.Νιωθω σαν να λειπει κατι ,κατι πολυ σημαντικο,κατι τοσο σημαντικο εχει χαθει,νιωθω,που αν ανακαλυψω τελικα τι ειναι θα πεθανω απο την απογνωση.
                                  Η μανα μου με ρωταει γιατι,τωρα που ξερει,δεν της χαμογελαω οπως παλια και δεν την αγκαλιαζω.Χρονια εχω να νιωσω μια αγκαλια.Οταν νιωθω χερια να με σφιγγουν,πιο πολυ μαλλον τα νιωθω σα ριζες δεντρου που τυλιγονται γυρω απο θαμμενο αψυχο κουφαρι.
Δε ξερω πως να δεχτω αγαπη.
                     Η καρδια του κοσμου μου λειπει,κι μενει ενας νεκρος πλανητης ετοιμος να καταρρευσει εκ των εσω.
Υπηρχε καποτε ενα παιδι που οι αλλοι το λεγαν πουστη στο σχολειο,στο σπιτι-εστω κι εν αγνοια τους,στην τηλεοραση,στα περιοδικα,την εκκλησια.
                    Εκλαιγε το βραδυ.Οχι μονο γιατι φοβοταν τι θα περασει την αλλη μερα,οχι οτι θα το ριξουν  στις λασπες η θα το χαστουκισουν η θα το κοροιδεψουν μπροστα σε ολους για να γελασουν.Αλλα γιατι φοβοταν οτι η μαμα κι ο μπαμπας του δε το αγαπουσαν.Αγαπουσαν μαλλον,μια ιδεα που ειχαν πλασει για το παιδι εκεινο,για εμενα.Ενος φυσιολογικου,γενναιου παιδιου.
                Ομως εγω ημουν ανωμαλος,και φοβομουν.Ημουν δειλος,ελεγα.'Με μισω'Σκεφτομουν.Με μισουσα,ακομα πιο πολυ κι απο τα παιδια που γελαγαν σε βαρος μου.Γιατι εφταιγα εγω που με πειραζαν.Γιατι εγω δε τους σταματησα.Γιατι τελικα ειμαι μια δειλη αδερφη,οπως λενε.Ηθελα να τους σκοτωσω.Ηθελα να με σκοτωσω.
                                                   'Οι ανθρωποι με αηδιαζουν'.Ετσι σκεφτομουν.Και οι γονεις μου πιο πολυ.Ολοι υποκριτες.Εγω στα διαλλειματα κρυβομουν με στην ταξη για να ξεφυγω απο τους νταηδες.Με μισουσα για αυτο.Με αηδιαζα.Οπως και σχεδον οτιδηποτε με αφορουσε με αηδιαζε.Το βραδυ κρυβομουν κατω απ΄τα σκεπασματα και εκλαιγα.Ηθελα καποιος να με κρατησει,αλλα σιχαινομουν τον εαυτο μου γι'αυτο.Ακριβως επειδη ηθελα να με δεχτουν οι αλλοι ποναγα.Επρεπε να ελεγξω το τι νιωθω,το τι εχω αναγκη.Επιανα την κουβεντα σε συμμαθητες μου-με οσους δε με εβριζαν μπροστα μου- στο διαλλειμμα για να μην ειμαι μονος.Μου πηρε μηνες να καταλαβω γιατι με αγνοουσαν και εφευγαν οταν πλησιαζα.Γιατι με θεωρουσαν πουστη.Που ημουν.Ενιωθα ηλιθιος.Με μισουσα.Μα ποσο βλακας επρεπε να ειμαι για να μην καταλαβω οτι δε με θελουν?Τους μισουσα τους μπασταρδους.Μα πιο πολυ εμενα.Μονο ενα βουτυροπαιδο εχει αναγκη απο αλλους.
Εγω το βραδυ εκλαιγα και το πρωι ετρεμα οταν εμπαινα στο σχολειο.Ομως τα παιδια που με ελεγαν ανωμαλο ειχαν φιλους.Δεν τους πειραζε κανεις.Εγω ημουν μονος.Γιατι?
Γιατι ημουν δειλος και πουστης.
Γιατι εκεινοι δεν ενιωθαν τιποτα για οσα μου εκαναν?Γιατι ενιωθαν κατι-ανωτεροτητα.Ετσι ειναι οι ανθρωποι.Λενε τους αλλους πουστρακια και τους αποξενωνουν για να νιωθουν οτι οι ιδιοι ειναι ανωτεροι και δημοφιλεις.Ουτε τους φιλους τους αγαπανε,ουτε τους γονεις τους.Ολα ειναι για βιτρινα.Ουτε οι γονεις αγαπανε τα παιδια τους.Επενδυση τα θεωρουν και μεσο για δικη τους ανελιξη και περηφανια.Οταν παιρνουν καλο βαθμο τα αγαπανε.Οταν τους βγαινουν πουστηδες τα πετανε στο δρομο.
                            Δεν υπαρχει αγαπη,μονο μια αηδιαστικη ανθρωπινη αδυναμια που λεγεται εξαρτηση.Για να εχουμε καποιον να εκμεταλευομαστε,καποιον να μας λεει ποσο γαματοι ειμαστε.
Ετσι ενιωθα.Αυτο εβλεπα γυρω μου.
Ο αδερφος μου με ειχε αφησει μονο.Ηξερε οτι κατι δε πηγαινε καλα,αλλα δε ρωταγε.Βεβαια,παλιοτερα που ημασταν στο ιδιο σχολειο οταν τον πλησιαζα στην αυλη του  με απεφευγε.Δεν με αγαπουσε.Κανεις δεν αγαπαει κανεναν.Οπως και η Κατια που με ξεκοψε γιατι δεν την συνεφερε κοινωνικα να κανει παρεα με ενα πουστη.
                              Ασθμα,ξενυχτι με δυσπνοιες,νοσοκομειο.Μη κανεις αυτο,μη κανεις εκεινο.Και κυριως,εσυ φταις.Που κρυωσες,που χτυπησες,που εισαι μονος.Εγω φταιω για ολα.
Ελπιδα για φιλους.Εσβησε μετα το δημοτικο.Ηξερα ποιος ημουν.Ηξερα ποια ηταν η θεση μου.Κυριως,ηξερα πως θα ηταν η εφηβεια μου..'Θεε μου,πως θα το κανω αυτο για εξι χρονια?' κι ομως,το εκανα.Δε ξερω που βρηκα τη δυναμη,αλλα το εκανα.Σχολειο,σπιτι,φροντηστηριο,σπιτι.Ζαλαδες απ΄το πουθενα,εφιαλτες.Δυσπνοιες.Μετα τα 14 δεν εκλαιγα πολυ.Δεν ενιωθα πολυ.Τιποτα δεν ενιωθα συνηθως.Μονο μια μαυριλα που τελικα τη συνηθισα κι αυτη.
Νεκροι χειμωνες,γιορτες ,καλοκαιρια-με την οικογενεια βεβαια.Φιλους δεν ειχα.
Μετραγα λεπτα για το διαλλειμα,μετα λεπτα για το κουδουνι,μετα ωρες για το σχολασμα,μετα φροντηστηρια της ημερας,μερες της βδομαδας μεχρι το σαββατοκυριακο,βδομαδες και μηνες μεχρι τις γιορτες η το καλοκαιρι.Κατι ηθελα,ενα διαλλειμα.Ενα θανατο.Ενα θαυμα.
Την επομενη μερα,βδομαδα,μηνα,σχολικη χρονια,το ιδιο απο την αρχη.
Οι γονεις μου απλα υπηρχαν.Τα παντα γυρω μου απλα ξεθωριαζαν σε ενα δυσδυακριτο γκρι,κι ουτε ξεχωριζαν μεταξυ τους.
                                            Κανεις δεν ηταν εκει για μενα.Κανεις δε με ηθελε.
Γιατι να με θελει καποιος αλλωστε?Ειμαι αδυναμος,ασχημος,δειλος,σιχαμερος.
Δε πιστευα οτι μετα τα 25 που θα τελειωνα τη σχολη θα ειχα σχεση με την οικογενεια μου.Ειχα αποφασισει-θα σπουδαζα ψυχολογια,θα τους ελεγα τι ημουν και θα αποχωρουσα αξιοπρεπως απο τις ζωες τους.ΟυΓια λιγο μονο καιρο νομισα οτι θα μπορουσα ισως να περασω καλα,οπως οι αλλοι φοιτητες.Αλλα εγω ειμαι εγω.Η ευτυχια δεν ειναι κατι που εγω μπορω να εχω.
                             Ο κοσμος ειναι ενα κρυο μερος.Ειμαι μονος,τι αλλο θα μπορουσα να ειμαι αλλωστε?Ποναω.Ποναω πολυ.Με τιποτα δε νιωθω καλυτερα.Καταθλιψη,εμμονες.Διαγνωση.Πονος οταν ξυπναω,πονος οταν κοιμαμαι.Εφιαλτες.Μετραω τις ωρες μεχρι να κοιμηθω.Ξυπναω απο ασχημα ονειρα.Μισω τον εαυτο μου που για αλλη μια φορα στηριχθηκα στη βοηθεια ανθρωπων που δεν εχω συγχωρησει κι ουτε προκειται.Μηνες περνανε.'Μα γιατι δε το τελειωνω?Μα γιατι προσπαθουν?Αφου ολα τελειωσαν,δε το βλεπουν?Δε το βλεπω?Γιατι ζω ακομα?'
                      Απογνωση.Μια λεξη που πρεπει κανεις να σκεφτεται πριν ξεστομισει.
Ποτε σπαει μια ψυχη?Ειναι κατι βροντερο που το καταλαβαινει κανεις η ειναι υπουλο,και δε το καταλαβαινεις μεχρι να ειναι αργα?
Κι αν σπασει,μπορει να γινει καλα?
Οταν περνας τα ορια αυτου που νιωθεις οτι αντεχεις,και θες απλα ολα να τελειωσουν,πως ζεις μια ακομα μερα?Τελικα,ο πονος εχει ορια?Η αντοχη?
                       Τι αφησαν αυτα σε μενα?Τωρα,στα μεθεορτια της πρωτης νιοτης μου?
Εμαθα πολλα.Αναγκαστηκα.Χρειαζομουν κατι να βαλω αναμεσα σε εμενα και εναν κακο,σαδιστικο και αηδιαστικα αδικο κοσμο.Βρηκα τη λογικη.Φιλοσοφια,ψυχολογια,κοινωνιολογια,λογοτεχνια.
Εμαθα να μην ακουω τις εμπειριες μου,γιατι εχω δει μονο τη μια, χειροτερη πλευρα της ζωης και αν ακουσω τη φωνη που γεννησε μεσα μου θα αυτοκτονησω.Πρεπει να θυμαμαι οτι ο κοσμος ειναι πολυπλευρος,κι  οι ανθρωποι επισης.Μεσα απο τη λογικη,προσπαθω να βρω την αγαπη και τη συγχωρεση.Να αγαπησω τον εαυτο μου,να συγχωρησω τον εαυτο μου.Κι επειτα,τους αλλους.Ουδεις εκων κακος.Ουδεις εκων δειλος.Ουδεις εκων ανοητος.
   Ομως δε ξερω πως να αγαπησω.Η πως να δεχτω αγαπη.Καποτε ηξερα.Και καποια βραδυα νιωθω οτι μια απουσια μου κτυπαει την πορτα.Και φερνει μια θλιψη μαζι της.Πως περασαν ολα αυτα?Πως τα αντεξα?
Δεν τα αντεξα.Πεθανα.Το παιδι που ηταν μονο κι ηθελε αγαπη,που κανεις δε το παρηγορησε τελικα πεθανε.Μαζι του και η ικανοτητα μου να αγαπω και να αγαπιεμαι.Τωρα ξερω τι μου λειπει.Και ξερω τι κανω αποψε και αλλες νυκτες.Θρηνω.Για μενα.Για εκεινο το παιδι που βλεπω μερικες φορες σε παλιες φωτογραφιες.Το παιδι που επρεπε να θυσιαστει για την σαδιστικη ικανοποιηση καποιων.Αντιο μικρο μου.
          


14 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. χαχαχα καλησπερα μαλερ!
      αν ηταν τοσο απλο το ντιλιτ δε θα χαμε δουλεια εμεις οι ψυχολογοι!

      Διαγραφή
  2. Δεν είσαι μόνος και δεν είσαι ο μόνος. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει αυτά που λες σε χειρότερες και πιο δύσκολες εποχές, όμως όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αποτίναξαν κάθε τι άσχημο και έζησαν τη ζωή τους όπως γουστάρουν. Τολμώ να πω πως είμαι ένας απο αυτούς και για αυτό σου λέω πως η απάντηση δεν βρίσκεται πίσω απο την ψυχολογία, την φιλοσοφία και την λογοτεχνία. Βάλσαμο είναι αυτά για την ψυχή, όμως η απάντηση βρίσκεται στην ίδια τη ζωή. Ζήσε, διασκέδασε, κάνε λάθη, πλήρωσε τα και μέσα σε όλα αυτά θα βρεις την Αγάπη και τον Εαυτό σου.
    Τα χρόνια του σχολείου, της κλειστής κοινωνίας πέρασαν. Μια ολάκερη ζωή ανοίγεται μπροστά σου να τη ζήσεις έτσι όπως ΕΣΥ θέλεις. Άσε λοιπόν στην άκρη τα βιβλία και πάρε σβάρνα τους δρόμους, εκεί θα βρεις την απάντηση που θέλεις κι εκεί θα γνωρίσεις ξανά τον Αντώνη. Δώστου πολλά φιλιά όταν βρεις και πες του πως είναι δυνατός κι ας μην το ξέρει.
    Φιλιά Πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπεν ευχαριστω!
      δε χρειαζεται ν'ανησυχεις,i will survive που λεει και η γκλορια!

      Διαγραφή
  3. Καλέ, δεν υπάρχει και manual για την αγάπη (όποιου είδους). Το αίσθημα της επιβίωσης είναι άτιμο πράγμα...και θα έλεγα stick to that! Όσο για την αγάπη, να είσαι ανοιχτός σε αυτήν...και με τον τρόπο της θα έρθει...και κάποιος (φίλος, σχέση, κλπ) θα σε πάρει από το χέρι και θα σε μάθει πως να αγαπάς. Αλήθεια σε λέω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζερο,αν εμαθα κατι απο ολα αυτα ειναι οτι αντεχει κανεις τα παντα-οσο αποσκοπει κι ελπιζει σε κατι.
      Επισης,εχω καταληξει στο συμπερασμα οτι οσο ζεις κι εχεις εμπειριες μαθαινεις,και συνεπως οτι νοσηρο σου φορτωσαν τα πρωτα σου χρονια μπορεις να το γιατρεψεις εν καιρω.Οποτε ειμαι αισιοδοξος για το μελλον...

      Διαγραφή
  4. μια μεγάλη αγγαλιά στο μεγάλο αντώνη :)
    γενικά πάντως η παιδική ηλικία είναι σκατένια για τους περισσότερους όσο και αν δε θέλουνε να το παραδεχτούνε.Ή και αν είναι τέλεια τις περισσότερες φορές δεν προετοιμάζει για την πραγματική ζωή.Όπως και να έχει είναι εγκληματικό αυτό που επιτρέπεται να περνάνε κάποια παιδιά επειδή δεν είναι αρκετά ''άξια'' για αγάπη:( :( :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολυ ωραιο κειμενο!
    Μου θυμισες το παλιο καλο τραγουδι...

    I need love, love to ease my mind
    I need to find, find someone to call mine
    But Momma said

    Can't hurry love
    No, You'll just have to wait
    She said love don't come easy
    It's a game of give and take

    Can't hurry love
    No you'll just have to wait
    You gotta just give it time
    No matter how long it takes

    But how many heartaches must I stand
    Before I find a love
    To let me live again
    Right now the only thing
    That keeps me hanging on
    When I feel my strength
    Yeah it's almost gone
    I remember Momma said

    Can't hurry love
    You'll just have to wait
    She said love don't come easy
    It's a game of give and take

    How long must I wait
    How much more can I take
    Before loneliness
    Will cause my heart, to break

    No, I can't bear
    To live my life alone
    I'm growing impatient for a love to call my own
    But when I feel that I
    I can't go on
    These precious words keep me hanging on
    I remember Momma said

    Can't hurry love
    You'll just have to wait
    She said love don't come easy
    It's a game of give and take

    Can't hurry love
    No you'll just have to wait
    She said just give it time
    No matter how long it takes
    Gotta Wait....

    No love love don't come easy, but I keep on waiting
    Anticipating
    For that soft voice
    To talk to me at night
    For some tender arms
    To hold me tight

    I'll keep waiting
    Keep on waiting
    But it aint easy
    It aint easy
    When Momma said

    Can't hurry love
    No, You'll just have to wait
    She said just give it time
    No matter how long it takes

    Can't hurry love
    No, You'll just have to wait
    She said love don't come easy ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλησπερα!
      ναι το θυμαμαι!αν και δε ξερω απο που :P

      Διαγραφή
  6. διαβάζοντας την ανάρτηση, σχεδόν ντράπηκα για τα - πολύ ελεύθερα - κι ευτυχισμένα παιδικά/εφηβικά μου χρόνια. Τελικά είμαστε νησίδες στη θάλασσα και δεν είναι κάθε πλευρά της νησίδας παράδεισος με ήλιο κι αμμουδιές. Δεν μπορώ να προτείνω λύση για το παρελθόν σου. Για το μέλλον, μιά μόνο λέξη: δράση, και πάλι δράση. Κι από 100 συναναστροφές, μία θα σε γεμίζει καί συναισθηματικά. Θα δεις!
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Παλια εκτελεση απο Diana Ross with "THe Supremes"
    http://www.youtube.com/watch?v=fQ7uXX9K7Sk

    Και αλλη μια πιο προσφατη απο τον Phil Collins
    http://www.youtube.com/watch?v=XF5XPmW3rgs&feature=results_main&playnext=1&list=PLE6A0458FE7F9B3D6

    ΑπάντησηΔιαγραφή