Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Οικογενειακές ιστορίες(στιγμές ελληνικης οικογενειακής τρελας)

Η μητέρα μου κι εγώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη δυναμική.Σήμερα παραδείγματος χάριν συζητάγαμε για τη θέση γονέα -παιδιού,και πότε πρέπει κάποιος να διεκδικεί το δίκιο του.Η δική μου θέση ήταν ότι ο γονεάς και το παιδί είναι ίσοι και πρέπει να διεκδικούν το δίκιο τους, σεβόμενοι ο ένας τα συναισθήματα του άλλου.Η μητέρα μου το εξέλαβε αυτό ως ασέβεια,εκδικητικότητα από μέρους μου και έλλειψη αγάπης.
               Η ίδια πιστεύει ότι εφόσον ο γονέας έδωσε ζωή στο παιδί εκείνο θα πρέπει ενίοτε να ''σκύβει το κεφάλι'' ακόμα κι αν ο γονέας έχει άδικο.Επιπλέον το έθρεψε τα πρώτα χρόνια της ζωής του και συνεπώς το παιδί έχει ένα χρέος απέναντι στο γονιό που ποτέ δε θα μπορέσει να ξεπληρώσει.
Χαρακτηριστικά εγώ της είπα ότι ο γονέας είναι ίσος με το παιδί,κι εκεινη αρχικα με κοίταξε σαν εξωγήινο.Έπειτα είπε με ένα συγκαταβατικό ,σχεδόν ειρωνικό ύφος ''το τραγικό είναι ότι το πιστεύεις αυτό που λες''.
Εγώ δέ, σκέφτηκα ότι το τραγικό είναι ότι με  θεωρεί τραγικό.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι παντα υπάρχει ενα χάσμα γενεών ανάμεσα σε παιδιά και γονείς,και ότι η γενιά της μητέρας μου είχε τέτοιες τάσεις αποδίδοντας στο γονέα μια θέση αυθεντίας παρόμοια με το αλάθητο του πάπα,αλλά εγώ διαφωνώ.
Κάποτε θέλω να κάνω οικογένεια,κι θα δώσω ζωή,(η σπίτι σε περίπτωση που υιοθετήσω ),και θα φροντίσω για χρόνια τα παιδιά μου.Όμως αυτό θα το κάνω τόσο για αυτά όσο κι για μένα=>η ανάγκη δημιουργίας οικογένειας δεν είναι απόλυτα αλτρουιστική,ακόμα κι αν εμπεριέχει τέτοια στοιχεία όπως η δωρεάν παροχη στέγης τροφής ένδυσης κτλ.Περιέχει όμως κι το εγωιστικό κι απόλυτα ανθρώπινο κίνητρο του να γεμίσεις τη ζωή σου με ανθρώπους που σε αγαπούν.Δε θεωρώ ότι τα παιδιά μου θα μου έχουν κάποιου είδους χρέος και πολύ περισσότερο ότι θα  πρέπει να μου το ξεπληρώσουν σκύβοντας το κεφάλι ακόμα κι όταν εγώ γίνομαι παράλογος!!!
       Πιστεύω βέβαια ότι μπορεί και πρέπει κάποιος να αποζητά το δίκιο του, σεβόμενος και τα συναισθήματα του άλλου.Η μητέρα μου όμως έχει την τάση να διαστρεβλώνει ότι λεω παίρνοντας τις δηλώσεις μου και βγάζοντας συμπεράσματα που δεν απορρέουν με αναγκαία λογικη συνέπεια απο τα λεγόμενά μου,μάλλον λοιπόν πρόκειται για λογικά άλματα.Είναι σχεδόν λες και προσπαθεί να με βάλει στη θέση του 'κακού γιου'.
               Παραδείγματος χάριν,με ρωτάει αν ο γονιός είναι ίσος με το φίλο(νωρίτερα είχε πεί ότι ο γονιός ειναι πανω από το φίλο και το παιδί,και ότι δε θα πεις το γονέα σου μαλάκα πχ σε μια διαφωνία) εγω έκανα τη σύνδεση ,κατάλαβα ότι ήλπιζε να πω όχι για να φανεί ότι ο γονιός είναι ανώτερος απο το φίλο,και ήρεμα απάντησα ότι εγώ γενικά όταν διαφωνώ με κάποιον,όποιος κι αν είναι αυτος,ακόμα κι φίλος μου,δε τον βρίζω αλλά μιλάω ήρεμα και λογικά.Εκείνη με ένα ύφος κάποιου που μόλις απέδειξε αυτό που ήθελε ''ε,εντάξει,μου απαντησες.''
Συνέχισε με δραματικό τόνο :
''Πως έγινες έτσι βρε Αντώνη?Με απογοητεύεις πολύ.Δε το περίμενα αυτό από σένα..δηλαδή με τη δική σου λογική αν αρρωστήσουμε αφου δεν εχεις τετοια(στοργικα) συναισθήματα(για μας) θα μας πεις να παμε μονοι μας νοσοκομειο''.
Με παρουσίαζε σαν κάποιου είδους ψυχοπαθη που δε νοιάζεται για τους άλλους, ούτε για τους γονείς του και την υγεία τους,ενώ το μόνο  που προσπαθούσα επί ώρα να πω είναι ότι στην οικογένεια όλα τα μέλη είναι ίσα και έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν το δίκιο τους,όταν υπάρχει διαφωνία για κάποιο θέμα!!
   Ναι, γενικά (υπάρχουν κι εξαιρέσεις),θεωρω την οικογένεια πιο σημαντική από τους φίλους,αλλα δε θεωρώ ότι ο γονιός είναι 'ανώτερος' από τον φίλο,οχι γιατί δεν είναι σημαντικός αλλά γιατί ειναι ποιοτικά ριζικά διαφορετική σχεση.Η μάνα μου δείχνει να αντιλαμβάνεται τα πάντα με την έννοια του ανώτερου και του κατώτερου,ενώ εγώ του ποιοτικά(ουσιαστικά/χαρακτηρολογικά) διαφορετικού.
        Επειδή εγώ είπα ότι δε βρίζω ούτε τους φίλους μου,(δήλωση) εκείνη θεώρησε ότι εννοούσα ότι φίλοι και γονείς είναι ίσοι για μένα,άρα ίσης αξίας,(εδώ αξίζει να αναφερθεί πως η ίδια δεν πιστεύει στη φιλία) και ότι συνεπώς δε μετρούν για μένα(!).[ερμηνεια-λογικο αλμα]
 Εγώ μίλησα για το πώς επιλύω τις διαφορές μου κι εκείνη το χρησιμοποίησε αυτό είτε συνειδητά είτε αυνείδητα για να 'πλάσει' ένα σενάριο,όπου εγώ δεν αγαπάω τους γονείς μου!
         Επιπλέον,ενώ  εγω μίλαγα για την επίλυση διαφορών με δημοκρατικό τρόπο,εκείνη -επειδη δεν είχα προλάβει να πω τη φράση 'σεβόμενος τα αισθηματα του αλλου(γονεα/παιδιου)- έβγαλε το συμπέρασμα ότι είμαι εκδικητικό άτομο κι έχω τη λογική ''οφθαλμός αντί οφθαλμού''.Άλλο λογικό άλμα εδω...εγώ δεν μίλησα για εκδίκηση,αλλα για συζήτηση,γενικά κι αόριστα....Αυτό το συμπέρασμα(ερμηνεία) μπορεί να εξαχθεί απο τα λεγόμενά μου καθως σε μία συζήτηση/αντιδικία κάποιος μπορεί όντως να πληγωθει,αν ο άλλος δε προσέχει πως θέτει το ζήτημα.Αλλά δε προκύπτει αναγκαια,εμπεριέχει λοιπον ενα γνωστικο σφάλμα-αυτό του λογικου αλματος,όπου η μητέρα μου διαλέγει για τα λεγόμενα μου την ερμηνεία εκείνη(καθως υπάρχουν κι άλλες)που επιβεβαιώνει τις υποθέσεις της και τη γενικότερη κοσμοθεωρία της,που λέει οτι οι ανθρωποι είναι κατα βάση κακα κι μικρόψυχα όντα(μου το έχει εκμυστηρευθει παλιοτερα).
                Αυτή η ιστορία πάει πίσω,από τότε που ήμουν παιδί.Τότε,μη έχοντας τα νοητικα όπλα που τώρα κατέχω,την πίστευα.Ένιωθα μετά από κουβέντες μας λες και ήμουν κακός κι εγωιστής.Ευτυχώς όχι πια.Νοιάζομαι για τους γύρω μου και για εκείνη κι παρότι έχω ράμματα για τη γούνα της σιωπώ γιατί καταλαβαίνω πως είχε δύσκολα παιδικά χρόνια(η γιαγιά μου είναι μια αρκέτά παθολογική προσωπικότητα).Όποιος με γνωρίζει με συμπαθεί και μου ανοίγεται.Η μάνα μου είναι η μόνη που με θεωρεί λερό.
Ίσως συνειδητά,μάλλον ασυνείδητα  επιλέγει για τις συμπεριφορές των ανθρώπων τις ερμηνείες κι τα κίνητρα εκείνα που θεωρει σύμφωνα με την εμπειρία της πιο πιθανά =>τα εγωιστικά.Βάζει τον εαυτό της στη θέση του θύματος και τον άλλο στη θέση του θύτη.Ότι και να πω το ερμηνεύει με σχεδόν ιδιοφυή τρόπο έτσι, ώστε να επιβεβαιώνει τα παθολογικά σενάρια που έχει για τους άλλους.
                    Κάποτε,αδαής έπαιζα αυτό το θέατρο γιατι όπως καθε μανα και καθε θύμα,ειναι αξιαγάπητη κι ενίοτε προκαλεί τη συμπάθεια των άλλων.Αλλά όχι πια.Την αγαπάω γιατί τον πιο πολύ καιρό είναι καλή μανα αλλά μερικές φορές είναι κακή μάνα.Χρόνια άκουγα τη φωνούλα της στο κεφάλι μου να μου λέει ότι είμαι εγγενώς κακός.Όχι πια.Την έχω ξεριζώσει από μέσα μου.Η παθολογία της δεν  με τραβάει κάτω πια.Ζω μαζί της αλλά έχω μάθει να οριοθετώ τον ψυχικό μου χώρο.Για το καλό μου.




9 σχόλια:

  1. Οι γονείς έχουν υποχρέωση μια κι εκείνοι επέλεξαν ή έστω έτυχαν να αποκτήσουν ένα παιδί. Το παιδί απο την άλλη έχει ευθύνες και πάνω απο όλα έχει ευθύνη απέναντι στον εαυτο του, να ΖΗΣΕΙ.
    Άλλωστε τους γονείς μας τους βρίσκουμε, τους φίλους μας τους διαλέγουμε.
    Υ.Γ. Βάλσαμο η ψυχολογία έτσι; Απλά πολλές φορές δεν χρειάζεται να αναλύουμε τα πράγματα, όσο κι αν τρωγόμαστε να τα επεξηγούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μπεν συμφωνω,το παιδι εχει ευθυνη απεναντι στο νεαυτό του να ζήσει.
      -ξέρω ότι γίνομαι νέρντυ με την ανάλυση αλλά για μένα είναι σα το σεξ! xP

      Διαγραφή
  2. Όταν ζούμε μαζί τους, ανακαλύπτουμε πάντα τα πιο αρνητικά τους στοιχεία. Όταν όμως τις χάνουμε από τη ζωή, τότε καταλαβαίνουμε πόση γλύκα είχε ακόμη και η διαφωνία μαζί τους.

    Αποψή μου: Μερικές φορές κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Δεν τρέχει και τίποτα αν αφήνουμε τον άλλο να πιστεύει πως έχει πάντα δίκιο! Προφανώς όχι εις βαρος της ζωής σου! Αλλά στα απλά και καθημερινά.

    Πάντως θα ήθελα να σε είχα γιο, αν και είμαι μικρή ακόμη γι' αυτο! Θα κάναμε τρελές συζητήσεις με τρελά συμπεράσματα!

    :)))

    φιλια πολλά και σε σενα και στη μανουλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αχ κούλα...
      καταλαβαίνω το σκεπτικό σου..
      απο δω και μπρος μαζί τηα θα μιλάω για δύο θέματα : τον καιρό και τι φαί θα μεγειρεψει αύριο! μόνο έτσι δε θα σκοτωνώμαστε !! xP
      φιλούμπες :)

      Διαγραφή
  3. Έχω γνωρίσει αρκετούς γονείς με αυτή την νοοτροπία. Ίσως γιατί κι αυτοί αυτό εισέπραξαν από τους δικούς τους γονείς και το βγάζουν με τη σειρά τους στα παιδιά τους. Νομίζω ότι καλό είναι όταν καταλαβαίνεις προς τα που θα πάει η συζήτηση, να αλλάζεις θέμα και να μιλάς για πιο "ανώδυνα" πράγματα. Προσοχή όμως! Μην το κάνεις απροκάλυπτα γιατί θα το χρησιμοποιήσει κι αυτό εναντίον σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χαχαχα ακούγεσαι σα να μιλάς εκ πείρας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτά ακριβώς που λέει η μητέρα σου, τα έλεγε αρκετά χρόνια πριν η μητέρα του κολλητού μου στον ίδιο!

      Διαγραφή
  5. Μικρούλη καλησπέρα,

    αρχικά νομίζω πως θα πρέπει να αναφέρω κάτι που παρέλειψαν οι υπόλοιποι. Έχεις πολύ όμορφο όνομα... :)

    Δεν θα μακρηγορήσω (γιατί πεινάω πολύ) αλλά θα σου πω πως κάτι τέτοια σκηνικά τα έχουμε ζήσει λίγο πολύ όλοι μας. Θα συμφωνήσω πολύ με την Coula. H τέχνη του ηλίθιου βρίσκει μεγάλη εφαρμογή κάτω από την οικογενειακή στέγη καθώς εξασφαλίζει αποτελεσματικά την ηρεμία σου.

    Τα γεγονότα που αναφέρεις με τη μητέρα σου, τα είχα ζήσει και μερικές φορές δεν σου κρύβω, πως τα ζω ακόμα με τον πατέρα μου. " Και εγώ... που σε μεγάλωσα... που σε πήγα φροντιστήριο... που... που... που... " , και η απάντηση μου ήταν και είναι : " Παιδιά δεν ήθελες να κάνεις ; "

    Kαι έρχομαι να συμφωνήσω και πάλι με την Coula πως όταν τους χάνουμε ( στη δική μου περίπτωση , παρα τρίχα να τον χάσουμε ) καταλαβαίνουμε πως τελικά δεν έχει και τόση σημασία όλο αυτό. Απλά τους αγαπάμε όπως είναι, μερικές φορές γκρινιάρηδες... :)

    Y.Γ. : Eγώ πάντως να ξέρεις πως δεν θα ήθελα να σε είχα παιδί μου (δεν με συμφέρει αυτό). Μικρότερο αδερφό μου σίγουρα...

    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ρέικ,
      1ον είσαι κόλακας.....

      2ον θα εφαρμόσω την τεχνική του ηλιθίου,αν και είναι κόντρα ρόλος ;) -πάντω απ'όλα μετριοπάθεια :P

      3ον αν ήμασταν αδέρφια θα μαλώναμε συνεχώς για γκόμενους βρε!το σκέφτηκες αυτό? xP

      Διαγραφή