Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Οικογενειακές ιστορίες 2

Το λοιπόν  ο πατέρας μου σήμερα έκανε εξαγωγή.Και πονάει(duh).Μιλώντας με τη μάνα μου της λέω ήρεμα 'μήπως παίζει κατι σε σουποειδές?Μιας και έκανε εξαγωγή ο μπαμπάς και δε μπορεί να φάει στέρεα τροφή'. Εκείνη λέει 'και γιατί δεν έδειχνες αυτό το ενδιαφέρον για τις δικές μου εξαγωγές?Εγώ πάντα με πονόδοντο έτρωγα ότι έφτιαχνα για σας!Ούτε σούπες όυτε τίποτα!Και γιατί δεν έδειξες τέτοιο ενδιαφέρον όταν ήμουν άρρωστη προ 2 ημερών και δε του πες να φτιαξει ρύζι για μένα?Ενώ τώρα μου λες να φτιάξω γι'αυτόν σούπα?'
                    Σημειωτέον ότι τις τελευταίες μέρες περάσαμε όλοι στο σπίτι εκτός του μπράδερ μια οξεία γαστρεντερίτιδα.Εγώ δε είχα προτείνει να μαγειρέψει ο αδερφός μου ρύζι αφού του γράψει η μανα μου απλές οδηγίες,μιας και ήταν ο μόνος υγιής,ωστε αυτή να ξεκουραστει-κι εκείνη ως καλη δουλα και κυρά είχε αρνηθεί.Όμως η μάνα μου πιστεύει σφόδρα πως κανείς δε την νοιάζεται ,και ξεχνάει γρήγορα τέτοιες ενδείξεις ενδιαφέροντος.Οπότε εγώ σήμερα επειδή τόλμησα να δείξω ενδιαφέρον για το τι θα φάει ο πατέρας μου,έκανα το ύστατο αμάρτημα να δείξω σε εκείνο συμπόνοια που η ίδια θεωρεί ότι δεν της έχω δείξει.Επιπλέον,μάλλον το πήρε σαν απαίτηση 'τι θα του φτιάξεις?' το θέμα με τη σούπα ενώ εγώ που δεν είμαι ψυχαναγκαστικός μαλάκας το είπα σε ήρεμο πλαίσιο brainstorming για το τι θα κάνουμε.Θα μπορούσαμε ακόμα και να παραγγείλουμε σούπα εν ανάγκη.Όμως μια άλλη σφοδρή πεποίθηση της μάνας μου είναι ότι οι άλλοι την κρίνουνε και απαιτούν από αυτή να κάνει τα πάντα.Βασικα η ίδια τα κάνει αυτά στον εαυτό της,η ακόμα καλύτερα, η παράλογα επικριτική κι απαιτητική μητέρα που η ίδια έχει εσωτερικεύσει.Οπότε της λές κάτι ήρεμα κι το παίρνει σα κριτική κι αντεπιτίθεται.
                Η συζητηση συνεχίστηκε με εμένα να αποχωρώ ησύχως αρχικά κι κείνη να βγάζει δηλητήριο οπότε κι εγώ απαντώ(δεν είμαι κι ο Βούδας)'Γιατί δεν είπες εσύ στον Δημήτρη(ο μπράδερ) να σου φτιάξει σούπα?50 χρονών γυναίκα είσαι,εγώ θα μιλάω για σένα?'
               Έπειτα κλειστηκα στο δωμάτιό μου και την άφησα να ωρύεται για την αυθάδεια που επέδειξα λέγοτνας τη γνώμη μου αφού μου μίλησε απότομα και με κατηγόρησε ουσιαστικά ότι προτιμάω τον πατέρα μου παρ'ότι δείχνω κι σε εκείνη ενδιαφέρον. Μπήκα για ντους και την άκουγα να λέει να πάμε να πνιγούμε και άλλα τέτοια ωραία.
              Καταλαβαίνω ότι έχει συγκεκριμένα θέματα και ότι έχει περάσει πολλά,όμως έχω δικαίωμα να προστατευτώ από την άδικη κριτική της,τις απαξιώσεις της και την χολή που χρόνια έτρεφε καταπιέζοντας το θυμό της.Θα ήθελα να είχαμε καλύτερη σχέση και σαν γιος-μητέρα και σαν οικογένεια γενικότερα,όμως δε μπορώ να γίνω ο θεραπευτής της οικογένειάς μου.Επειδή έχω και δικά μου προβλήματα που απαιτούν ενέργεια και χρόνο.Και ακριβώς επειδή είναι οικογένειά μου. .Υπάρχει λόγος που έχει θεσπιστεί το λεγόμενο θεραπευτικό πλαίσιο και συμβόλαιο-επειδή λειτουργεί.Δεν έχω την ενέργεια ούτε τις γνώσεις ακόμα να αλλάξω τη δυναμική της οικογένειάς μου,αν και έχω τη θέληση.Ούτε τη δυνατότητα,καθώς ότι κι αν πω,θα το πω ως'aizen' 'η 'γιος' ή 'αδερφός' και θα φιλτραριστεί μέσα από αυτή τη σχέση που έχει συγκεκριμένη ιστορία για τον άλλο,ο οποίος έχει συγκεκριμένη άποψη για μένα και,στην περίπτωση της μάνας μου πχ,συχνά απορρίπτει ότι λέω ως 'αυθάδεια'.
                   Έμαθε να ζει με ένα γιγάντιο Πρέπει μέσα της,που τιμωρεί οτιδήποτε και οποιονδήποτε δε συμμορφώνεται με αυτό με σκληρή κριτική που πληγώνει ,και καμμία σχέση δεν έχει με την εποικοδομητική κριτική που σέβεται τον άλλο.Και νιώθω λες και το Πρέπει αυτό αιωρείται τόσα χρόνια πάνω από το σπίτι μας και μας πνίγει.Εμένα,εκείνη,τον αδερφό μου,τον πατερα μου.Κανένας δε διαφεύγει από τα κακόβουλα συχνά βέλη της κριτικής αυτής.Όχι μόνο αυτό,αλλά η μισανθρωπικές απόψεις της που θέλουν τους πάντες εγωιστές και αναίσθητους κι αχάριστους την κάνουν να υποτιμά και να παρερμηνεύει το νοιάξιμό μας γιατι πολύ απλά όλη η καλοσύνη του κόσμου δεν αρκεί για να την πείσει ότι οι άλλοι νοιαζονται-χρειάζεται ψυχοθεραπεία.Κι εννοείται ότι πληγώνει τους άλλους ως εκδίκηση για την 'εκμετάλευση'  και την 'αναισθησία' τους-ακόμα κι αν οι άλλοι εμφανίζουν  συμπεριφορές που δείχνουν ότι νοιάζονται.Δεν πιστεύει ότι πραγματικά νοιάζονται,η θεωρεί με βάσει την τελειομανία της ότι δεν νοιάζονται όσο θα πρεπε,οπότε και παλι δεν αξίζουν σεβασμό στα συναισθήματά τους.Γιατί σύμφωνα με τη μάνα μου,όταν κάνεις λάθη πρέπει να πληρώνεις,ακόμα κι αν προσπαθείς για το καλύτερο κι είσαι μόνο ανθρωπος.Ας πρόσεχες,τα θελες και τα παθες.Αυτό δείχνει η συμπεριφορά της.Ποτέ δε σκέφτεται πως κανείς δε μπορεί να αποδίδει πάντα στο 100% -ούτε οι μηχανές στις οποίες συχνά προσπαθεί να μοιάσει.Ποτέ δε σκέφτεται πως η τιμωρία και η εκδίκηση απλά πληγώνει και δε βοηθάει.Απλά έχει μίσος για τους άλλους και το μεταβιβάζει όπου μπορεί για να ξεθυμαίνει.¨Οπου μπορεί εκτός απο κει που πρέπει : στη μάνα της,στον αδερφό της,στο πατέρα της.Και ουτε επιτρέπει στον εαυτό της ξεκούραση.Φέρεται σα δούλα,απορρίπτει τις προτάσεις μας και τις απόπειρες να την ξεκουράσουμε όταν αυτές εμφανίζονται,και μετά λέει ότι την  καταδυναστεύουμε κι από πάνω.
          Η μάνα μου βέβαια είναι μόνο κομμάτι του δυσλειτουργικού ως τώρα συστήματος που η οικογένειά μας συνιστά.Ο πατέρας μου και ο αδερφός μου με την απάθειά τους απλά ενισχύουν την τάση της να κάνει τα πάντα.Βέβαια,όταν κάνουν κάτι απλά το κατακρίνει για να προστατέψει την ταυτότητά της ως ικανής νοικοκυράς.Με την χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχει,μόνο από εκεί παίρενι αυτοαξία και φυλάει το ρόλο αυτό ως κόρη οφθαλμού.Οπότε είναι λογικό κι αυτοί να αποφεύγουν τις δουλειές του σπιτιού.Και εκείνη λέει ότι κανείς δε τη βοηθάει και τους/μας λέει τεμπέληδες...Και ο κύκλος συνεχίζεται.Θα πρότεινα να πάμε όλοι μαζί σε συστημικό οικογενειακό θεραπευτή αλλά με τι λεφτά??Η σύνταξη του πατέρα μου έχει κουτσουρευτεί όσο δε πάει...
           Οπότε απλά περιχαρακώνω όσο γίνεται τα όριά μου για να προστατευτω από το τοξικό αυτό περιβάλλον,και ελπίζω να βρεθεί μια λύση και είτε να αλλάξουν οι σχέσεις μας,είτε να φύγω από το σπίτι.Δε μου αξίζει αυτή η κατάσταση.Ποτέ δε μου άξιζε,αλλά όσο μεγαλώνω το αντιλαμβάνομαι εντονότερα...
   

2 σχόλια:

  1. Ολες οι οικογενειες ειναι "απροσαρμοστες" δεν υπαρχει καμια που να ειναι 100% "φυσιολογικη".

    Η μητερα μου ειναι του δραματος. Αν ολα πανε καλα υποφερει! Θα τα φερει απ εδω θα τα φερει απο εκει ωστε να γινει κατι για να ανησυχει και να υποφερει! Χωρις πονο, κλαμα, ανησυχια, αγωνια, φοβο, κλπ η μητερα μου ΔΕΝ μπορει να ζησει! Μιλαμε για φοβερο μαζωχισμο! (ευτυχως εγω και η αδελφη μου δεν κολησαμε την "αρωστια" της)

    ΑπάντησηΔιαγραφή