Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Χωρίς τίτλο

         Έχω λίγο καιρο να γράψω σε αυτό το μπλογκ.Υπήρξε μια φάση όπου ανησύχησα λίγο ότι θα 'πεθάνει' αν δε γράφω αρκετά συχνά όμως -πάλι καλά- δεν έκανα το λάθος να γράψω καταναγκαστικά.Ο μόνος τρόπος να γράψεις πιστεύω είναι ελεύθερα.Η ζωή είναι παράξενο πράγμα.Ξέρω είναι κλισέ,αλλά δε με νοιάζει.Αλλάζουν πολλά ,αλλάζουν οι προτεραιότητες , αλλάζω εγώ. Ξέρετε,με έχει απασχολήσει η ανάγκη μου για αγάπη και παράλληλα το πώς να περνάω καλά και μόνος-είτε χωρίς εραστή αλλά με φίλους,είτε και χωρίς φίλους μερικές φορές.Είναι σημαντικό να μπορείς να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου.Είναι σημαντικό να βρίσκεσαι με άλλους ανθρώπους όχι γιατί σε εγκλωβίζει με αυτούς ο φόβος της μοναξιάς,αλλά γιατί το θες πραγματικά και το επέλεξες ελεύθερα.Και η ελευθερία προϋποθέτει την ύπαρξη εναλλακτικών-την επιλογή να είσαι μόνος για ένα διάστημα τουλάχιστον-μια επιλογή που πολλοί άνθρωποι θυσιάζουν μεγάλα κομμάτια του εαυτού τους για να αποφύγουν.Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η ευτυχία είναι ένα μέρος μέσα μας που επισκεπτόμαστε μόνο με άλλους ανθρώπους.Παράλληλα όμως σκέφτομαι ότι η αίσθηση ικανοποίηση και πληρότητας είναι κάτι που μπορούμε να έχουμε και μόνοι μας ως ένα βαθμό-πως είναι ένα καταφύγιο που μπορούμε να βρούμε ασχετα από τις βραχυπρόθεσμες συνθήκες της ζωής μας,φτάνει να έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας και αίσθημα σκοπού και νοήματος στη ζωή μας.
   

 Σκέφτομαι γιατί γράφω.Για προσοχή?Για να απωθήσω τις ανασφάλειές μου?Για να νιώσω λιγότερο μονος και περισσότερο συνδεδεμένος με άλλους ανθρώπους?Δε νομίζω.Ίσως έπαιξαν κάποια στιγμή ρόλο και αυτά τα κίνητρα , όμως δε νιώθω να ταυτίζομαι με αυτή την ερμηνεία πλέον.Νομίζω πως απλά είναι για να εκφραστώ,και πως το να μοιράζεσαι κομμάτια της εμπειρίας σου με άλλους ανθρώπους -ξένους εν προκειμένω-είναι ωραίο.
        Άνθρωποι.Είναι μια λέξη που ανακινεί πολλά συναισθήματα μέσα μου,θετικά και αρνητικά.Είναι δύσκολο να βρεις άκρη με τους ανθρώπους μερικές φορές.Ή μάλλον,με το πώς να διαχειριστείς τις σχέσεις σου μαζί τους.Μπορούν να σου δώσουν τόσα πολλά,αλλά και να σου πάρουν τόσα πολλά.Πολλοί πεφτουν στο φαύλο κύκλο της μισανθρωπίας,τιμωρώντας και κρατώντας σε απόσταση τους ανθρώπους στη ζωή τους για πράγματα που έχουν υποστεί σε άλλες σχέσεις ή περιστάσεις.Όμως έτσι χάνουμε όλοι εξ'αιτίας παλιών απωθημένων.Χάνει και ο μισάνθρωπος,και οι γύρω του.Νομίζω πως το να βοηθάμε και να ανακουφίζουμε ο ένας τον άλλο είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε όσο ζούμε.Και για τους άλλους και για εμάς.Δεν είναι πάντα εύκολο,όμως αξίζει τον κόπο.

        Σκέφτομαι ότι ίσως κάποιοι να διακρίνουν το ποιός είμαι εγώ μέσα σε αυτό το κείμενο.Όχι σαν ταυτότητα,αλλά σαν προσωπικότητα.Βασικά μέσα σε αυτό το μπλογκ γενικοτερα.Δεν πειράζει.Ίσως αυτό βοηθήσει και κάποιον.Πολλές φορές οι άνθρωποι κρύβονται και νιώθουν ντροπή για τα συναισθήματά τους.Πολλές φορές αρνούνται κομμάτια του εαυτού τους και τα καταπιέζουν.Όταν κάποιος μιλάει για αυτά τα θέματα χωρίς να απολογείται-αφού είναι όλα φυσιολογικά κομμάτια του ανθρώπου- βοηθιούνται κι αυτοί να ξεπεράσουν τη ντροπή τους.
        Μερικές φορές θέλω να πιάσω τους  ανθρώπους και να τους ταρακουνήσω,να τους βγάλω απ'το αδιέξοδο όπου νιώθω ότι βρίσκονται.Όμως δε το κάνω.Κυρίως γιατί θα με περάσουν για τρελό και γιατί ό,τι και να τους πω,το πιθανότερο είναι να το απορρίψουν.Γιατί ,αν ήταν να αλλάξουν δε θα ήξεραν από που να αρχίσουν,γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορούν γιατί, γιατί ,γιατί...οπότε θα επιχειρηματολογήσουν υπέρ των επιλογών τους και θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται όπως τώρα,μέχρι να γίνει κάτι που θα τους ανοιξει τα μάτια.Όμως και πάλι,αυτό δεν ισχύει πάντα.Απ' ότι καταλαβαίνω,έχω βοηθήσει φίλους μου σε μερικές περιστάσεις να δουν αλλιώς τα πράγματα και αυτό με γεμίζει ελπίδα,ότι ίσως να θεωρώ την αλλαγή δυσκολότερη από ό,τι είναι πραγματικά.Βέβαια,αυτοί ειναι φίλοι μου οπότε υπάρχει εξ'αρχής μια δυναμική εμπιστοσύνης  ,ενώ με έναν απλό γνωστό δε ξέρω αν θα έπιανε...όμως σκέφτομαι ότι μεσα στα πλαίσια μιας κουβέντας μπορείς πάντα να δείξεις ενδιαφέρον στον άλλον και να μοιραστείς πράγματα και στάσεις που σε έχουν βοηθήσει μαζί του.
     

    Παρεπιπτώντος το όνομα αυτού του μπλογκ είναι αιολική ηλικία(προφανώς).Ήθελα ένα όνομα που να σχετίζεται με την ηλικία μου , και με τη ζωή που αλλάζει-ειδικα στην ηλικία μου.Ορίστε λοιπόν,αιολική ηλικία.Απο το θεό των ανέμων που πάντα ρέουν πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο Αίολο,και την ηλικία.Νομίζω πως θα κρατήσω αυτό το μπλογκ πολλά χρόνια γράφοντας όποτε το θέλω για ό,τι θέλω,και νομίζω πως δε θα χρειαστεί να αλλάξω ποτέ το όνομά του.Γιατί αν και έβγαλα το όνομα έχοντας τη δική μου ηλικία κατα νου,είναι παράλληλα αλήθεια ότι η ζωή σε όλες τις ηλικίες είναι ένα ταξίδι με εναλλασσόμενες αναπαραστάσεις,εμπειρίες και προκλήσεις.
         Αυτά είχα να πω,αντίο για τώρα,σας εύχομαι ό,τι καλύτερο.