Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Η φιλία και το νόημα της ζωής

So...σήμερα ήταν μια ενδιαφέρουσα μέρα.Πηγαίνοντας στη σχολή συνάντησα έναν παλιό μου φίλο,ο οποίος είναι απ'όσο ξερω στρέιτ και σπούδαζε μακριά.Τον είδα καθώς το λεωφορείο πλησίαζε στη στάση και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.Του πήρε λίγη ώρα να με αναγνωρίσει,όμως τελικά κατάλαβε ποιος ήμουν.Χάρηκα που τον είδα.Είχα να τον δω τρία χρόνια περίπου.Πρόσεξε ότι διάβαζα ένα βιβλίο και σχεδόν μου το πήρε από τα χέρια για να δει τί ήταν.Έδειχνε γεμάτος ενέργεια!Το βιβλίο ήταν ένα του γιάλομ,υπαρξιστή ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα.Μιλάει για θέματα όπως ο θάνατος,η αυθεντικότητα,το πεπερασμένο της ζωής και την ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει χωρίς να μετανιώσει για τις επιλογές του,στα πλαίσια του δυνατού πάντα..Αρχίσαμε να μιλάμε για τα νέα μας και για θέματα όπως η κοινωνία και η επικαιρότητα.Λυπάμαι για το φίλο μου.Και ανησυχώ.Ανέφερε πάνω από μια φορά ,εν μέρει γιατί κι εγώ στάθηκα σε αυτό το θέμα,ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εγωϊστές.Φαντάζομαι πόσο άσχημα έχει νιώσει στο παρελθόν για να το συμπεράνει αυτό,και πόσο άσχημα θα νιώθει ακόμα και τώρα μέσα του.Ποιος μπορεί να ζήσει έτσι?Με την πεποίθηση ότι είναι απόλυτα μόνος του στον κόσμο?Γιατί αυτό συνεπάγεται αυτή η στάση.Κι εγώ ένιωθα έτσι παλιά όμως ευτυχώς νιώθω να έχω προχωρήσει από εκείνο το σκοτεινό μέρος.Του μίλησα για το πώς βάζει υψηλά στάνταρ για να θεωρήσει κάποιον αλτρουιστή,στην προσπάθειά του να προστατέψει τη θεωρία του ότι όλοι είναι εγωιστές.Μιλήσαμε για την ανθρώπινη φύση και το πώς στην αφρική,τα παιδιά που είχαν νικήσει σε έναν 'αγώνα' που μια ανθρωπολόγος κανόνισε ως πείραμα μοιράστηκαν τα φρούτα τους με τους χαμένους απαντώντας στις απορίες της ανθρωπολόγου ''πώς μπορούμε να είμαστε εμείς χαρούμενοι,όταν όλοι οι άλλοι είναι στενοχωρημένοι?''.Θέλω να τον ανακουφίσω κάπως,να του δείξω ότι δεν είναι ο κόσμος όπως τον βλέπει.Σε λίγη ώρα θα τηλεφωνηθούμε για να βγούμε.Σε λίγες μέρες θα φύγει πάλι.Αναρωτιέμαι,αν μπορώ να του δώσω κάτι που θα τον βοηθήσει μέχρι τότε.Νιώθω λίγο πιεσμένος από το χρόνο.Θέλω να τον 'γιατρέψω' όμως ξέρω ότι δε μπορώ.Διαβάζει,μου είπε,πολλά βιβλία φιλοσοφικής και ψυχολογικής φύσης.Ψάχνει κάτι.Ξερει ότι κάτι του λείπει.Ήδη έχει κάνει ένα βήμα.Ελπίζω να μπορέσω να τον σπρώξω στο να κάνει ίσως ψυχοθεραπεία.Βλέπω παντού επάνω του ότι κάτι αποζητάει.
        
                       Θυμάμαι όταν πήγαινα γυμνάσιο είχε στο προαύλιο κάτι παγκάκια.Καθόμουν εκεί μια μέρα,και,όπως κι άλλες φορές τα παιδιά που κάθονταν δίπλα μου συγχρονισμένα με έσπρωξαν με τα σώματά τους κι έπεσα κάτω.Εκείνη τη μέρα είχε βρέξει και είχε λάσπες,οπότε λερώθηκε το παντελόνι μου.Εκείνη τη μέρα ήταν και εκείνος εκεί.Με βοήθησε να σηκωθώ.'Αντώνη είσαι καλά?Θες να πας στον γυμνασιάρχη?' Εγώ αρνήθηκα,τα έβαλα με τον εαυτό μου και ήθελα απλά να θάψω μέσα μου αυτό που είχε συμβεί.Ποτέ όμως δε ξέχασα τον τρόπο που προσπάθησε να με βοηθήσει.Στενοχωριέμαι βλέποντας τί έκανε η ζωή σε αυτό το γλυκό παιδί.Όμως υπάρχει κάτι να ειπωθεί για την ανθρώπινη δύναμη για ανάπτυξη και υγεία.Έχω πολλούς λόγους να ελπίζω για εκείνον.

                           Ο Γιάλομ θεωρεί πως οι οριακές καταστάσεις είναι ικανές να μας κινητοποιήσουν και να μας αφυπνίσουν στη ζωή και στο νόημά της.Πριν από καιρό κι εγώ βρέθηκα σε τέτοια οριακή κατάσταση και νιώθω πως ήταν κατάρα και δώρο μαζί.Κατάρα για τον πόνο που΄εφερε,δώρο για την αφύπνιση που μου χάρισε.Για χρόνια ένιωθα σαν παιδί και περίμενα από κάποιον ενήλικα να με δικαιώσει,να δικαιώσει το παιδί μέσα μου που ποτέ κανείς δε παρηγόρησε,που έκλαιγε μόνο του ενώ οι άλλοι γελούσαν με τον πόνο του.Όμως με όσα συνέβησαν,κατάλαβα πως και άλλοι άνθρωποι νιώθουν έτσι,και πως τώρα είναι στο δικό μου χέρι να διαλέξω τι θα κάνω για τον δικό μου πόνο και τον πόνο των άλλων.Θα τον προκαλέσω?Θα τον αγνοήσω?Θα τον ανακουφίσω?Η ευθύνη είναι δική μου.Αποφάσισα τότε πως ήμουν πολύ τυχερός που είχα περάσει στη σχολη ψυχολογίας.Ξέρω τι θέλω να κάνω τωρα με την ενέργειά μου,με τον χρόνο μου,με τη ζωή μου.Θέλω να φροντίσω εμένα,ενώ παράλληλα βοηθάω τους άλλους.Δεν είμαι ένα εγκαταλλελειμένο παιδί σε έναν κόσμο αδιάφορων ενηλίκων.Είμαι ένας ενήλικας σε έναν κόσμο με ενήλικες -συνταξιδιώτες,που φοβούνται,πονάνε,θέλουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν,και τους αξίζει να μπορέσουν να τα κάνουν αυτά πριν πεθάνουν.Σε κανέναν δεν αξίζει να χαραμίσει την ευκαιρία της ζωής.
    Αυτά είχα να πω για τώρα,μέχρι την επόμενη φορά,σας εύχομαι ό,τι καλύτερο.

6 σχόλια:

  1. Δεν μπορούμε να "σώσουμε" κανέναν που δεν "θέλει" να σωθεί γιατί αυτός που τελικά πληγώνεται είσαι εσύ ο ίδιος.
    Τα φιλιά μου μικρέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Poso katapliktiko einai ayto pou grafeis sto telos gia ton Yalom. Einai akrivws etsi... Panta allazeis meta apo sok...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι και θετει και στον αναγνώστη και μια άλλη ενδιαφέρουσα ερώτηση για να βοηθήσει : ''πώς θα ήθελες να ζήσεις τα επόμενα 5 χρόνια,ώστε να κοιτάξεις τότε πίσω χωρίς να μετανιώνεις?''

      Διαγραφή
  3. Φυσικά και να τον προσεγγίσεις πάλι τον παλαιό συμμαθητή! Πολύ θετικό ότι θέλεις να ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ. Έτσι θα βρεις τη δικαίωση που όλοι λαχταράμε.
    Ξενούδης

    ΑπάντησηΔιαγραφή