Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Το στοίχειωμα

Υπήρχε μια κόκκινη έρημος.Ήταν το πιο γαλήνιο μέρος στη γη.Κανείς δε τη ταξίδευε,γιατί ήταν στοιχειωμένη.Οι γέροι λέγαν ιστορίες για το πώς κάποτε,ενα καραβάνι είχε χαθεί μέσα της.Άνδρες,γυναίκες και παιδιά,έφευγαν από την χώρα τους γιατί είχε ξεσπάσει πόλεμος,και πέρναγαν μέσα από την έρημο.Όμως στα μισά της διαδρομής οι οδηγοί τους τους εγκατέλειψαν,και όταν έφθασε βοήθεια τους είχε καταπιεί η έρημος.Από τότε,ταξιδιώτες που την διείσχιζαν έλεγαν τρομαγμένοι ιστορίες για αδιόρατες φιγούρες γυναικών στον άνεμο και παιδικά γέλια που ταξίδευαν με τον αέρα.Σύντομα κανείς δεν ήθελε να την διασχίσει,και έμεινε να την λένε Στοιχειωμένη Έρημο.Οι ιστορίες ήταν αληθινές.Οι άνθρωποι που πέθαναν εκεί,μην έχοντας που αλλού να πάνε,αποφάσισαν να μείνουν.Εκεί ήταν ασφαλείς.Εκεί τα παιδιά των μανάδων που δε θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να μεγαλώσουν θα μπορούσαν να παίζουν για πάντα.Θα ήταν για πάντα μαζί.Κανείς δε θα μπορούσε να τους βλάψει πια.Οπότε έμειναν εκεί,ασφαλείς ανάμεσα στην άμμο και τον άνεμο,μακρυά απ'τους ζωντανούς και τους πολέμους τους.

*μεγάλο τμήμα του κειμένου μου ήρθε σε όνειρο χθες.Νομίζω ότι σχετίζεται με αυτήν την είδηση που διάβασα πριν λίγες μέρες...